Elvis is overal in Memphis. Tankstations, hotels, wasserettes, slijterijen, autogarages en kleermakers zijn vernoemd naar The King, zijn huis of één van zijn hits. Maar Memphis is meer dan Elvis. Het Stax label, blues op Beale Street, de Gibson fabriek en natuurlijk de legendarische Sun Studio. Waar Sam Phillips in de jaren vijftig opnames maakte met The Million Dollar Quartet: Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en, daar is hij weer, Elvis Presley. Maar dat waren niet de enige, ook Roy Orbison en Howlin’ Wolf stonden hier ooit te zingen. Ik moet eerlijk toegeven dat het toch wel voelde alsof ik een bedevaartsoord betrad. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kriebelde toen ik even achter de microfoon stond. De studio is nog steeds in gebruik, maar alleen ’s avonds als de toeristen weer in hun hotel zitten. Overdag mag je voor 30 dollar een karaoke opname maken van een rock ‘n’ roll klassieker. Ha! Thanks, but no thanks.
Na een wandeling langs Beale Street en de Mississippi (constant mompelend: ‘zou Jeff Buckley dan hier verdronken zijn?’) besloten we naar Otherlands te gaan. Hier speel ik misschien een paar liedjes vanavond en veel liedjes morgenavond.
Zaterdag 4 april
‘Early morning, April 4
Shot rings out in the Memphis sky
Free at last, they took your life
They could not take your pride’
-U2 Pride (In the Name of Love)
Ik krijg dat nummer niet uit mijn hoofd vandaag. Misschien logisch. Memphis. 4 April. Dat is vragen om moeilijkheden, vragen om U2 de hele dag in je hoofd te hebben. Ach, ik kom er wel weer overheen. Bijvoorbeeld in het Stax Museum of American Soul Music in Soulsville. Dat kunnen die Amerikanen toch goed, dingen bewaren. Kostuums van Ike en Tina Turner, The Staple Singers en James Brown. Een muur met duizenden platen. Foto’s uit de privécollectie van Otis Redding, de pauwblauwe Cadillac van Isaac Hayes, het orgel van Booker T. & the MGs, een dansvloer omringd door tv-schermen met beelden uit de jaren ‘70 en natuurlijk de originele studioruimte.
Ik ben benieuwd naar vanavond. Gisteravond werden de paar liedjes toch meer dan twee. Het publiek is hier ongekend aandachtig en stil. Ik deelde de avond met vijf dames uit de omgeving, en ’s avonds stal ik stiekem de poster van de wc.
Zondag 5 april
Ok, het publiek was minder stil dan gister maar ik herkende gezichten van vrijdag! Ik had een paar fans in Memphis! Toch wel leuk, stiekem. Vandaag is een nieuwe dag met een nieuw geluid! We ontnuchteren vandaag in de kerk. En niet zomaar een kerk, nee, The Full Gospel Tabernacle Church van The Reverend Mister Al Green. Nou moet ik heel eerlijk toegeven dat ik zelden tot eigenlijk nooit een kerkdienst heb bijgewoond. Dus het was in meerdere opzichten een ervaring. De massahysterie, het gebral en gegil van dansende en springende dames, de hallelujah’s en de ‘oh yes Lord’ van de man die ooit alleen maar over liefde en sex zong, de prachtige gospels en een rockband in de kerk. The Reverend preekte over merchandise, over hoe hij zijn zakenpartner of manager ervan moest overtuigen dat er geen souvenirs verkocht mochten worden in The House of the Lord, net als Jezus met de tafels in de tempel. Een leermoment..Geen merchandise in Paradiso dus.
Maar wanneer Al begon te zingen, dan kreeg ik bijna de neiging om AAAMEN te roepen. Bijna. Kippenvel. Op uitnodiging van de aardige mensen van The Shack Up Inn besloten we voor een keer een stuk terug te rijden. Terug naar Clarksdale.
Zondag 29 Maart, Clarksdale Mississippi.
Dit is het land van de blues, het hart van de Mississippi Delta. The Crossroads waar Highway 61 de 49 kruist en waar volgens de legende Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht. Sam Cooke, Tennessee Williams, Son House en Ike Turner woonden er. En wij, wel tweeënhalve dag. Maar dit keer geen motel, hotel of Holiday Inn! Op een oude katoenplantage aan Highway 61 bevindt zich The Shack Up Inn en dit is een van de meest bijzondere plekken waar ik ooit geweest ben. The Inn heeft in de loop der jaren shacks, oude sharecroppers huisjes vanuit het hele gebied verzameld en op het land van een oude katoenfabriek gezet. De eigenaar kreeg ooit een verzoek van een paar toeristen of ze het huisje achter zijn huis mochten huren. Het idee was geboren en nu staan er een dozijn shacks op het terrein.
Op dit moment zit ik op een bank op de veranda van onze eigen Pinetop Perkins Shack. Pinetop, een blueslegende in het gebied, komt nog ieder jaar terug naar The Shack Up Inn en verblijft dan in dit huisje waar ook speciaal voor hem een piano is neergezet. De beste man is inmiddels 95 jaar oud. Vroeger werkte hij als tractorbestuurder op deze zelfde plantage.
Het is mooi weer en het is hier stil. Hier houden we het wel even uit. Het schijnt te spoken hier trouwens. Gelukkig kwam een aardige werknemer van de Inn, Hutch, ons dat nog even vertellen voor het slapen gaan.
Maandag 30 Maart.
Ontbijten op de veranda met zingende vogels op de achtergrond is heel fijn. Clarksdale is niet groot, gelukkig maar, hoe eerder we terug mogen op de veranda, hoe beter.
Na een bezoek aan het Delta Blues Museum besluiten we nog even de rivier gedag te zeggen. “Wat stond er op dat bord?,” vroeg Reisgenoot. “Ik zag het niet, vast niks bijzonders. Of misschien dat we moeten uitkijken voor beren ofzo.” (Het ‘kijk-uit-voor-overstekend-wild-bord’ in de VS heeft namelijk geen hert, maar een beer erop. Maar dat terzijde.)
Vanaf een parkeerplaats bij een fabriek keken we naar de machtige Mississippi. Op de terugweg lazen we het bord:
‘No trespassing. Violaters will be prosecuted..’ Ach, dat hebben we ook weer overleefd. We stopten nog bij het beroemde, bovengenoemde kruispunt. En hoewel we later vernamen dat dat kruispunt helemaal niet het oorspronkelijke kan zijn geweest, omdat ten tijde van Johnson de 49 nog ergens anders liep, was het toch wel gaaf.
Terug de veranda op, met de gitaar in de hand. En een biertje in de andere.
Dinsdag 31 Maart
Melancholisch word ik er van! The Clarksdale Blues! We zijn voor het eerst een beetje verdrietig dat we moeten gaan. Hoewel er natuurlijk nog van alles voor ons ligt, Memphis wordt de volgende stop, was Clarksdale en dan vooral The Shack Up Inn een plek waar ik al naar terug wilde voordat ik goed en wel weg was.
Onderweg naar Memphis besluiten we halverwege Elvis aan te zetten. Het is maar een uurtje rijden maar de indrukken van de Mississippi zijn nog lang niet verwerkt. The King helpt ons welkom te voelen in Memphis, Tennessee. Er staat veel op het programma maar we hebben gelukkig vijf dagen hier. We gaan natuurlijk naar Graceland, Sun Records, Stax Museum en Lorraine Motel waar zaterdag precies 41 jaar geleden Martin Luther King werd neergeschoten.
Woensdag 1 april
Grapje.
Donderdag 2 april
We zijn naar Graceland geweest! De hele dag..Het huis, het landgoed, de vliegtuigen en de auto’s, we hebben het allemaal gezien. En natuurlijk was The King overal te horen. Gek genoeg werden we niet Elvis moe en zit de cd nog steeds in de autoradio. Bij het graf van Elvis, naast het zwembad, begon het heel hard te regenen. Wat een ervaring.
Morgen en overmorgen speel ik in Memphis. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn. De videocamera zal er in elk geval bij zijn. Tot dan hier wat filmpjes van de eerste open mic in New Orleans:
Dinsdag 24 maart
New Orleans, of eigenlijk: Nawlins. De eerste, echte stop. We zijn hier inmiddels zo’n 72 uur en we hoeven pas morgenmiddag weg. Drie nachten in hetzelfde bed, ik moet er bijna aan wennen.
In New Orleans is heel veel te zien, te horen, te ruiken en te eten. Om met het laatste te beginnen: ik ging er van uit, stom stom, dat een inch maar iets meer was dan een centimeter en dat ik een pizza van 14 inch dus best kon hebben. Oh well.
De geuren. Het klinkt misschien wat vreemd maar het ruikt hier zo lekker. Naar cajun eten, wilde bloemen en bomen in bloei. Behalve het beroemde Bourbon Street in The French Quarter. Een melange van opgedroogde pis, bedorven cocktails en bier. Maar dat mag de pret niet drukken, de omringende straten in de Vieux Carré zijn prachtig en overal klinkt muziek. De straatmuzikanten spelen de sterren van de hemel; in Royal Street bijvoorbeeld speelde een geweldige Cajun band. In een andere straat stond een voltallige Jazz band en weer ergens anders speelde een half blinde man op een valse maar prachtig klinkende mondharmonica.
Nee, hier hoeven we nog even niet weg. Vandaag zien we voor het eerst regen, een paar druppels maar. Het begon toen we op St. Louis Cemetary #1 waren. Ze noemen het The City of the Dead, omdat de doden vanwege het hoge grondwaterpeil boven de grond begraven werden. Mahalia Jackson ligt er, ik heb haar nog even de groeten van mijn moeder gedaan.
Vanmiddag was het tijd voor ernstiger zaken. We besloten naar the 9th Ward te gaan, een wijk op een kilometer afstand van de oude stad. In deze wijk aan de Mississippi begaven de dijken het toen de stad op 29 augustus 2005 werd verrast door Katrina.
Ramptoerist extraordinaire, we schaamden ons toch enigszins voor onze camera’s. Maar het was het wel waard. Je gaat de stad anders bekijken als je je bedenkt dat tachtig procent ervan onder water heeft gestaan. In de wijk achter de dijken staat nog bar weinig. De wegen zijn soms onbegaanbaar maar er wordt druk gewerkt aan de wederopbouw. Hier en daar staan ineens wijken die eng veel lijken op die uit The Truman Show. Uit de grond gestampte, pastelkleurige huisjes. De dijken zijn versterkt maar het is bizar als je je bedenkt dat een betonnen muur van vijf meter hoog de immens machtige Mississippi buiten de deur kan houden.
Nawlins, bijnaam The Big Easy, heeft het zwaar te verduren gehad.
En nu, nu begint het te waaien.
Woensdag 25 maart
Gisteravond de vuurdoop! Een echte, heuse Open Mic night in New Orleans. En wel in een bar dat voor een groot deel verlicht werd door vier televieschermen, een in iedere hoek, met honkbal, basketbal, American Football en golf.
‘Everyone gets three songs or fifteen minutes, whichever comes first!’, riep de presentator/geluidsman steeds. Ik mocht na de boze puber en de cellist met baard. Het was kort maar fijn om even te spelen on American soil.
We waren de stad ’s avonds nog niet in geweest. Schandalig eigenlijk. Gelukkig vond Tony, die ook speelde in Carrollton Station dat ook. Hij leidde ons door de straten van Nawlins. Niks Bourbon Street, Frenchman Street, daar gebeurt het.
We zijn inmiddels vier dagen en ongeveer 1500 kilometer onderweg. Over een paar uur zijn we in New Orleans, waar ‘ The American Leg of Our Tour’ eindelijk zal gaan beginnen.
Miami was eigenlijk precies wat we ervan verwacht hadden. Daar moet ik dan wel even bij zeggen dat we in die twee dagen van Miami zelf minder gezien hebben dan in de dubbele aflevering van CSI Miami gisteravond in ons hotel in Diamondhead, Mississippi.
Om bij te komen van de reis zaten we dus twee dagen in Miami Beach en wel in het zogenaamde Art Deco district. De gebouwen (eigenlijk van oudsher alleen hotels) zijn stiekem heel erg gaaf, en het moet daar in de jaren ‘30 en ‘40 echt heel erg hip zijn geweest. Nu staan er hier en daar oldtimers voor de deur met of zonder pop achter het stuur. Het heeft iets triests, het lijkt alsof de gloriedagen van weleer bedolven zijn geraakt onder de beats en bezoekers van de vele clubs. Een soort Salou tegen een Technicolor achtergrond. Het was tijd om te gaan.
Oh en wat is het fijn om onderweg te zijn! Met de auto ben je bijna zo vrij als een vogel en het weer is prachtig. We reden via het Kennedy Space Centre naar onze eerste stop in St. Augustine. Al snel blijkt namelijk dat, als je in de VS niet echt weet waar je de nacht wil doorbrengen, een plek of een heilige waar Dylan ooit over zong meestal wel een interessante en veilige keuze is. In dit kuststadje staat ’s lands oudste huis, ongeveer van dezelfde leeftijd als de kroeg waar ik werk. De mensen zijn vriendelijk, de huizen prachtig en de koffie eindelijk heel erg lekker. Een schril contrast met de volgende stop: Panama City Beach. Het leek ons wel fijn om nog een ochtend aan het strand wakker te worden. Natuurlijk wisten we niet dat het Spring Break was. Na een onrustige nacht reden we snel door. In Navarre Beach aan de Golf van Mexico hebben we wel die prachtige stranden nog een keer gezien, met water zo blauw als de lucht en stranden zo wit als sneeuw. Er is geen duidelijk verschil in natuur tussen Noord Florida en Alabama behalve het water. Ineens is het water bruin. Heel bizar.
Mobile in Alabama was wederom een Dylaneske keuze. Ik had er best nog wat langer vast willen zitten met the Memphis Blues. We dronken bier met een man die Ken, call me Kenny heette. En ik speelde gitaar buiten voor onze kamer. Pas laat in de middag besloten we weer in de auto te stappen, onderweg naar New Orleans. We zijn er bijna.
Het is twintig over vier Nederlandse tijd en we zitten zo’n tien kilometer hoog. Over Labrador Sea en Goose Bay. Na vier uur en vijftig minuten in het vliegtuig en nog zo’ n vier uur te gaan naar onze eerste stop, begin ik eindelijk te beseffen dat ik onderweg ben. “ Ik heb het gevoel alsof ik jou wegbreng, riep ik nog tegen Het Meisje dat zo vriendelijk was om om half zes uit de veren te kruipen om mijn auto van Schiphol naar huis te brengen. Oh, en om ons uit te zwaaien natuurlijk. En om Starbucks te halen in het enige filiaal dat Nederland rijk is.
Ik zit met mijn nieuwe laptop in het vliegtuig. Vreemd, nooit gedacht dat ik dat zou doen. Maar wel heel erg fijn. Maar op de een of andere manier denk ik altijd dat het mijn schuld straks is als er iets mis gaat. Dat dat dan komt omdat ik zonodig mijn laptop aan moet hebben. Of mijn telefoon vergeet uit te zetten of toevallig een aansteker in de voering van mijn gitaarkoffer heb laten zitten en dat die dan spontaan ontploft. Mijn schuld!
Ach ik zet hem maar weer even uit. Scheelt batterijen voor als we zo in Washington zitten. Vier uur lang. We vliegen bijna over land. Bijna.
Washington Dulles Intl. Airport. Tien over elf NL tijd.
We waren nog zo gewaarschuwd. ‘Zorg dat je op tijd je visum regelt op internet!’ In het vliegtuig werden de bekende groene formulieren weer uitgedeeld. ‘ But we already did this online!’ zei ik, trots als ik was op mijn goede voorbereiding. ‘Yeah, well, that doesn’t work,’ zei de stewardess die, net als de rest van het team overigens, en in tegenstelling tot wat men inmiddels als een onmisbare eigenschap van stewardessen mag beschouwen, ons geen enkele glimlach waardig gunde.
Eenmaal op het vliegveld van Washington bleek dat we niet alleen onze bagage opnieuw moesten inchecken, ze wilden onze vingerafdruk en we moesten op de foto. Er snuffelden speciaal getrainde Beagles aan onze tassen. ‘ You got any food on ya?’ vroeg de jongen met de Beagle. ‘No, just the KitCat I got on the planet, uhm, plane!’ antwoordde Reisgenoot.
Net als bij het vliegen, ben ik ook op vliegvelden altijd bang dat ik een ramp veroorzaak. Of dat ik iets fout doe, of opval doordat ik bang ben dat ik iets fout doe. Zenuwachtig word ik er van. Na een paar uur heen en weer lopen tussen gates, op zoek naar WiFi waar je NIET voor hoeft te betalen, gaan we zo maar eens naar Miami. Ik was trouwens niet de enige met gitaar, ook The Moi Non Plus was aan boord onderweg naar Austin, TX voor SXSW. Ook leuk natuurlijk.
Miami, dinsdagochtend.
Natuurlijk stond in Miami onze bagage niet op de band. Kennelijk hoort het bij de aangescherpte veiligheidsmaatregelen dat de tas maar een enkel rondje over de band mag. Oh well, ook dat kwam goed.
We hebben bovennatuurlijk lekker geslapen. De zon schijnt en het strand roept. We komen al! Vandaag doen we niks. Niks, hoort u me? Niks! Morgen begint het avontuur.
God wat waren we brak. Het was een goed feest, dat Onder Invloed at Home en zeker voor herhaling vatbaar. Na een paar uur slaap besloten we een nummer samen te spelen. Hier het resultaat. De filmpjes van de avond zelf zijn binnenkort te zien op de site van Onder Invloed.
