‘t is bijna 1 april

“Een Nederlandse klassieker staat op naam van het Journaal, dat in 1969 bekendmaakte dat controleurs zouden gaan onderzoeken hoeveel televisietoestellen mensen thuis hadden in verband met het kijk- en luistergeld. Dit zou met geavanceerde apparatuur gebeuren die, zo zei de woordvoerder tussen neus en lippen door, alleen te misleiden was door de televisie met aluminiumfolie in te pakken.”

Bron: www.nu.nl

Mijn vraag aan u, beste lezer, wat voor grappen en grollen verwacht u dit jaar? Heeft u zelf wel eens uw televisie met aluminiumfolie ingepakt om inspecteurs te misleiden?

Dit meisje schenkt op zaterdag bier

“Kun jij niet op zondag werken?” vroeg de baas.

“Nee, dan vier ik sabbat.”

“Hmm..ok. Maar.. sabbat is toch op zaterdag?”

“Ja.”

“En niet op zondag.”

“Nee.”

“Waarom vier je dat dan niet op zaterdag?”

“Dan werk ik.”

Verzet de klok! Klok verzet. Klokverzet?

Sprakeloos

De setting: een oud landgoed. Een kapel op een oud landgoed. Aan de buitenrand van een dorp waar ze, volgens mijn bronnen, de lekkerste ijsjes verkopen. De zon scheen door de gebrandschilderde ramen naar binnen. Zij zong hem naar binnen, achter de wolken vandaan. Mijn kater verdween, in de plaats kwamen overweldigende gevoelens van liefde, over eenzaamheid, dood, geluk, ze kwamen allemaal voorbij. Daarnaast zou iedere kip jaloers zijn op mijn vel vandaag.

Ik liet al stotterend complimentjes gevend, mijn cd signeren en voelde me weer net een klein meisje. Klein als in jong, klein in lengte ach, dat zal ik altijd wel blijven. Maar zij is groots. Groots. Ga dat luisteren. En stel je voor dat je op een zonnige zondagmiddag in een kapel van een oud landgoed zit. En dat zij je een uur lang toezingt en als dat nog niet genoeg is, je ook nog eens trakteert op een glimlach. En een handtekening natuurlijk.

Hummelo

Vanmiddag ga ik naar een camping in de bossen van Hummelo voor een heuse Thoreau-ervaring.

“I went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived.”

Henry David Thoreau, Walden, 1854

Om eerlijk te zijn, ga ik naar Hummelo om de nieuwe caravan van mijn moeder en Hans te bekijken maar dit klinkt toch spectaculairder, nietwaar?

On lijn vissen

 ”Wat was nou dat adres van die online visgame?”  “Online vissen?” riep ik uit met een schaterlach. “Ja online ja,” zei hij op een toon die impliceerde dat ik toch beter moest weten. “Het visseizoen is nog niet begonnen.”

The pupil in denial

Zijn concert was uitverkocht maar ik hoefde er toch niet echt heen..Maar toch..Nu ik dit weer hoor, denk ik terug aan toen. Hoe we stonden aan het water met tranende ogen van de wind. Het was stil en het was goed.

Damien Rice – The Blower’s Daughter

Een avondje voor de buis

Ik wil geen yoghurt onder mijn oksel

Of vastgespijkerd haar

En als ik brood wil waar volkoren in zit

dan neem ik wel bruin

in plaats wit.

Niet!Niet Waar! About a Dog, pt. II

Het is altijd leuker dit soort berichten op de nieuwssite van de BBC te lezen..

Ramses drinkt trouwens gewoon bier, maar dat terzijde.

About A Dog

Je hebt hondenmensen en kattenmensen. Dat is alom bekend. Ik ben een hondenmens. Sterker nog ik heb altijd een hekel aan katten gehad. Totdat ik twee katten ontmoette die dit veranderden. Ik snap eindelijk waarom mensen katten leuk vinden en net zoveel verdriet hebben bij het verliezen er van. Katten lijken op mensen, honden niet. Sommige mensen zijn honden maar dat is een ander verhaal.

Dit is Ramses.
Ramses stoot altijd zijn kop aan de eettafel, rent zelf altijd weg na het laten van een scheet en laat ons achter in een woonkamer gevuld door een niet te genieten lucht, stoot altijd glazen om, wil buiten altijd de andere kant op en loopt het liefs drie keer rond een boom waardoor de lijn helemaal in de war raakt en laat altijd een fijne dosis kwijl achter op je broek bij het begroeten. Maar hij kent het verschil tussen het kindje, het vrouwtje en het baasje, heeft altijd door in wat voor stemming je bent, weet wat een bot, balletje en flos is, komt je altijd wakker maken, kwispelt in driekwartsmaat, laat zich na een regenbui graag een half uur lang afdrogen en hij is er altijd als ik weer eens af reis naar het hoge Noorden. Hij is dit jaar 10 geworden. En ziek.

Vrouwtje: “Ja Lea, hij is niet meer de jongste. En zijn hart…”
Kindje: “Hij is tien! Tien is hartstikke jong! Veel te jong! En hij is nog zo…nog zoo…als vroeger!”
Vrouwtje: “Ja ik weet het. Maar ja, hij wordt gewoon ouder en de dierenarts geeft hem nog….”
Kindje: “Tien! TIEN JAAR!”
Vrouwtje: “Er zit geen garantie op een hond, Lea..”
Kindje: “Nou dat zou wel moeten…”