Haar

Ik hou niet van mannen met te lang haar, of van mannen met te kort haar, dat weet je. Ik was altijd heel kritisch en durfde je na een kappersafspraak nooit recht aan te kijken. Ik te eerlijk, jij te gevoelig. Jij wist namelijk al lang wat ik dacht. Gister zag ik je weer, en de jaren hadden je haren doen groeien.

“Je ziet er goed uit,” zei ik, en ik meende het.

“Hmm, bedankt..Maar jij houdt helemaal niet van lang haar..”

Ik glimlachte wat, gooide met wat koetjes en kalfjes en liep toen naar huis met de wind in mijn haar. Jouw haar doet me niets meer.

Test 1,2

Negen uur vanmorgen. De wekker ging.

“Hallo?” Ahum, Uche. Ik strijk een paar keer met mijn hand over mijn nog opgezette keel. “Doet ‘ie het weer? Halloooo (ahum ahum) Halloooooo…Zo zo..Nou dan gaan we maar eens ontbij- uche-ten”

D’n Lee praat weer dames en heren…

Van het concert des levens krijgt niemand een program

Ik nies de hele boel bij elkaar, mijn laarzen en broek van gister kruimelen van de opgedroogde modder, ik ben bleek, moe en mijn stem ligt nog ergens tussen het Valkhof en Merleyn..Bah wat kent een beetje gezelligheid soms toch een hoge prijs.

Al drie keer stond ik met mijn telefoon in de hand om iemand te bellen toen ik realiseerde dat er uit mijn mond enkel gepiep kwam. Ik bel morgen wel. In de collegezaal kwam het besef te laat. Op het moment dat de docente mij aankeek met de “zeg het maar-blik” keek ik verschrikt naar mijn enthousiast in de lucht gestoken arm en besefte ik dat ik met mijn vraag geen intelligente indruk zou maken.

De Dag van het Levenslied was geslaagd, de Dag Na het Levenslied mag van mij volgend jaar overgeslagen worden..Weltrusten.

Voor Freek

Ever since I was eight or nine
I’ve been standing on the shoreline
Always waiting
For something lasting
Loose your hunger, you loose your way
Get confused and you fade away

Oh this town
Kills you when you are young

Anna Ternheim – Shoreline

Your Ghost

Ik wacht op je. Altijd en overal. Altijd wacht ik maar. Bij het minste geluid, het kraken van een deur, een remmende auto of naderende voetstappen kijk ik op. In dit oude huis dat leeft van binnen, maken de kleinste zuchtjes wind nog herrie. Ik word wakker en kijk op, en wacht. Bij het slapen, het ontwaken, het ontbijten en het dansen, ik wacht.

Maar ik ben bang je te zien. Bang je nooit meer te zien. Ik wil niet dat je dichtbij komt, binnen komt, langs komt. Zelfs niet ’s nachts als het wachten het ergst is. Want ik weet dat het nooit meer gebeuren gaat, ik weet dat de naderende voetstappen nooit de jouwe meer zijn. En toch wacht ik. Op jou. Voor jou. Want als er niemand meer is die op je wacht, ben je voorgoed vergeten.

Mag dat?

Kan iemand me dit uitleggen? Ik deed laatst voor de grap een theorie examen online en zakte. Jaren geleden maakte ik één minuscuul foutje (tja is er iemand die de taal van verkeersbrigadiers wel begrijpt?) en toen was er iets met vlag en wimpel.

Maar hier snap ik dus niks van. Deze foto maakte ik afgelopen zomer op de A50. Misschien dat dit onderdeel is van het Nieuwe Rijden? U wilt hier rechtsaf, mag dat?

En zolang het toch nog steeds regent…

Wie gaat er mee….?!
Exploring the Infinite Abyss?
In het Kronenburgerpark dan?
Hmm?

Het regent…

Zomaar een zondagmiddag

Het leek wel een zomerkamp! Voetballen,volleyballen, picknicken, frisbeeën, radslagen maken in het gras… En er waren 2 honden, een kleine en een grote. Picknickkleedjes, wijn, quiche, chocoladetaart… Wat kunnen zondagmiddagen fijn zijn! Voor de jarige/afgestudeerde/getrouwde vriendin kochten wij dit:

Nee maar ik SNAP het heus wel..

Is het niet vreemd dat je op een nieuw wegdek een langere remweg hebt? Pas op!! Een nieuwe weg! Oh nee! Geen nieuwe weg! Kijk uiiiit!
En ik weet heus wel dat het logisch is, maar toch..