En ik denk dat ik mijn hond later Woefus ga noemen.
Haten is gewoon iets minder leuk vinden
Een vriend van mij introduceerde een jaar geleden de “ik-haat-het” trend. Haten is een sterk woord. Een sterk woord om tegen iemand anders te gebruiken. Maar in een andere context werkt het bevrijdend.
Het is soms fijn dit te gebruiken in situaties die je normaal zou oplossen door een keer hard te vloeken. Situaties waarbij je gewoon denkt “Ik-haat-het”. Situaties waarbij je, als je er even over nadenkt misschien tegen jezelf zegt: “ja ik had dit denk ik toch liever anders gezien”.
- Ik haat het dat mijn huisgenoot altijd commentaar levert als ik een keer niet kook maar in plaats daarvan iets met conserveringsmiddelen in de magnetron of oven stop en het dan ook niet kan laten om op een ironische manier “eet smakelijk” te zeggen. Zeg dan niets.
- En daarop aansluitend: Ik haat het als de maaltijdsalade Geitenkaas van de AH op is.
- Ik haat het als ik een slok koffie neem en me realiseer dat ik vergeten ben er een nieuwe koffiepad in te doen.
- Ik haat het dat ik op de een of andere manier altijd een was heb om op te vouwen, te wassen of op te hangen.
- Ik haat het als ik een serie zit te kijken waarvan ik denk “ja ach maar ja ik ben nu eenmaal toch aan het kijken”, en dat ie dan “to be continued” is.
- Ik haat het dat mijn fiets altijd kapot gaat als ik hem het hardste nodig heb. Als in: hij gaat nooit kapot als ‘ie stilstaat.
- Vandaag haat ik dat allemaal gewoon even. Ofwel, ik had het vandaag gewoon even liever anders gezien.
Dorstig
Hier krijg ik dorst van. Oh het is zoetsappig maar let’s face it: Cola is nou eenmaal zoet. En soms is zoet alles wat een mens nodig heeft.
Oh en ja..het zijn de White Stripes!
Schietschijf
Oh de stress! Ik heb het gevoel alsof ik een cadeau heb gekregen met dertig kilometer pakpapier er omheen. Het is erg leuk en de verrassing binnenin is de moeite waard maar, oh, komt er een einde aan het papier?! Nadat ik vrijdag te horen kreeg dat het allemaal echt ging gebeuren, schoot er van alles door mijn hoofd. Zoveel dat mijn hoofd een soort doorzeefde schietschijf werd voor de meest uiteenlopende zaken. Maar nu, zo met mijn ochtendkoffie voor me, de cd-labels geprint, de jurk gestreken en de snaren gespannen, hoor ik de woorden van een vriend die me gister enigszins trachtte te kalmeren. “Het zijn jouw liedjes en het komt allemaal goed. Geniet er nou maar van.” En juist dát, dat genieten, DAT ben ik van plan.
Humming one of your songs
Alleen naar een concert gaan. Een uur rijden, een half uur zoeken naar een parkeerplaats en je afvragen waarom je in godsnaam niet met de trein bent, de concertzaal binnenlopen, één drankje bestellen en naar voren lopen. Het kan zo fijn zijn. Halverwege het concert naar de andere kant van de zaal lopen om te luisteren hoe het daar klinkt, een beetje meewiegen op melancholische, Scandinavische klanken, af en toe zuchten en herinneringen aanmaken van hoe mooi het was, en na het concert een beetje rondlopen, zachtjes meezingen met de mooie plaatjes van de DJ, nog één drankje bestellen en dan zestig lege bekers van plasticglazen-haaljongen over je heen krijgen. Het is mooi geweest. Naar de parkeergarage lopen, heel blij zijn dat je toch met de auto bent en terugrijden in het donker. Het was een mooie avond.
My name is Lea, I live on the second floor..
“Heb je al eens eerder een voorprogramma gedaan?” vroeg mijn huisgenootje tussen het springen en huppelen door. We dansten door de gang, riepen een paar keer “DJIEZ!” en “OH MIJN GOD” en natuurlijk “Ha! Damn! Ha!”
Dinsdag 26 juni staat het kleine meisje met de krullen gewoon in het voorprogramma van de Grote Suzanne Vega met de pony in het nog grotere Tivoli! Poeh. Djiez. Oh mijn god. Ha! Damn! Ha!
Komt dat zien, komt dat zien!
Jaaaaaaaaa komt allen kijken! Dinsdag 19 juni speelt D’n Lee, ook wel bekend onder haar pseudoniem Lea, in café Camelot te Nijmegen! En er zijn nog enkele kaarten verkrijgbaar voor dit geweldige evenement en jij kan erbij zijn! Sms LEA AAN naar 02871356987656509247238756 en misschien win jij wel een Meet en Greet met deze Nijmeegse Superster! Tot dinsdag..Ahum. En de toegang is natuurlijk gratis.
Coulda Woulda Shoulda
Ach….Het blijft een fijne serie. Zelfs om met een man te kijken. Terwijl ik me in het begin nog af vroeg of hij misschien te lui was om op te staan en er een andere dvd in te schuiven, werd me al snel duidelijk dat dit niet het geval was. Het is dus toch mogelijk!
Na een hele avond bank hangen, aflevering na aflevering, begon ik me af te vragen of een dvd box niet per definitie een verslavende werking heeft. Misschien moet het Ministerie van Volksgezondheid een sticker op de box plakken: Overdadig gebruik kan leiden tot extreme vormen van verslavende ontspanning.
En dan is het natuurlijk wel een beetje triest om dan diep in de nacht ook nog eens dit te horen:
Ik weet dat dubbeltjes niet meer bestaan, maar toch..
Ik vind oude mannetjes in tabakzaken altijd erg fijn..
“Mag ik een pakje rode Gauloises alstublieft?”
“Maar natuurlijk meisje. Goh, dit pakje kost nog drie tachtig. Het zal wel één van de laatste zijn. De andere pakjes zijn allemaal een dubbeltje duurder.”
“Nou dat is nog eens voor een dubbeltje op de eerste rang zitten!”
“Meisje, jij bent voor het geluk geboren.”
Meet me in Montauk
Iemand vergeten, zomaar. Iemand inhuren om iemand te vergeten. Zomaar. Weg. Kwijt. Vergeten. Nooit geweten. Vergeten en nooit geweten in plaats van een tranendal, schreeuwen zonder geluid, hoofdharen aan net afgekloven nagels terwijl het behang aan de muur maar niet loslaat. Vazen blijven heel terwijl je toch zo hard gooit. Maar vazen gooien op een vloerbedekking heeft niet het gewenste effect.
Everybody’s gotta learn sometime.
Het meisje zei het een tijdje geleden al, maar ik had zo’n avond vanavond en dacht, dit filmpje mag best nog een keer gezien worden..
