Waar gaan nachtvlinders overdag heen?
En kunnen ze daar dan misschien ook blijven?
Breathing in reverse
Het Meisje zei het al zo mooi: “En alles wat je zong, want ik kende helemaal niet zoveel, zo bleek, bleek zo waar.”
Bright Eyes. God wat was het mooi. Nooit eerder had ik het gevoel dat ik in het verkeerde lichaam zat. Die man daar, hoog op dat podium, met dat witte pak aan en die iets te lange haren, dat was ik. (Nou ja ik was het niet helemaal want ik werd spontaan verliefd en tenzij je Narcissus heet, kun je niet echt verliefd op je zelf worden.. )
Maar wat ik dacht, zong hij. Wat ik voelde, werd door hem gevoed. Ik zong niet mee (en dat is best zeldzaam) omdat ik iedere trilling, iedere uithaal, ieder woord helemaal wilde horen. Met stip gestegen in mijn lijst van mooiste live-optredens ooit: Bright Eyes, 10 juli 2007- De Effenaar.
Four Winds
Vrijgezellig
De zomerfeesten zijn in aantocht, net als mijn verjaardag. Maar ik heb nog veel slaap in te halen voor die tijd. Mijn kamer verhult helaas niet dat ik de laatste tijd alleen maar in grote haast thuis ben geweest. Overal volle tassen en was; papieren en boeken herinneren me aan de tentamens die ik heb gemaakt maar al bijna weer was vergeten; pruiken en verkleedkleren van het vrijgezellige feestje van zaterdag; proppen pakpapier, plakband en een schaar op tafel; de uitgeschopte schoenen, laarzen en slippers van de afgelopen week en oude snaren op de grond van het verwisselen van de snaren, inmiddels twee weken geleden. Oh en het eerste verjaardagscadeua: de complete kunstencyclopedie van Brittannica ligt verspreid over de vloer..
Ik ga maar eens opruimen.
Tentamania
Ik begin manisch te klinken. Ik kan er niks aan doen, het zijn de tentamens. Die laatste zo voor de zomer zijn het zwaarst. Maar ik heb wel het idee dat zodra ik klaar ben, en dat is morgen, dat de zon dan weer gaat schijnen. Zoals ie al eens deed dit jaar. En nu terug naar de manie. Ik haat het dat mijn linkerbox het niet doet. Ik hou niet van muziek in mono. Fiona klinkt minder mooi en The Beatles missen plots de koortjes. En de koortjes, daar hou ik zo van. Ik haat het.
Nieuw(s)
In een tijd waarin kinderen opgroeien, denkend dat de Franse hoofdstad vernoemd is naar de Hilton-erfgename, is dit een verfrissende kijk op het “nieuws” van het jaar.
