Ik wilde dit stukje heel blij beginnen. Bruce komt naar het Gelredome met de E-Street Band! Eén van mijn weinige nog levende helden. Stiekem maakte ik al plannetjes om de ochtend van de kaartverkoop voor het GWK te bivakkeren met al die leuke mensen die de vorige keer ook in de rij stonden en die toen wel een kaartje hadden…De eerste in die betreffende rij die geen kaartje had, was, u raadt het al, ondergetekende. Afijn. Voordat ik aan dit stukje begon, ging ik toch maar even op zoek naar wat het bijwonen van een stadionconcert kost tegenwoordig….
……………………………………………………….
………………………………………………………..
79 tot 82 euro! EXCLUSIEF administratiekosten….. Everybody’s got a hungry heart maar ik denk dat ik mijn Bruce honger maar stil met zijn platen.
“Ik heb geen nieuws hoor, ik bel alleen even om zielig te doen.”
“Och wat is er dan?”
“Ach gewoon weer ziekjes blegh.”
“De keel?”
“Ja. Snif. En snot. Veel snot.”
“Heb je sinaasappels?”
“Sap.”
“Sap.”
“Ja sap. Maar van de groenteboer dus gezond. “
“Sap. Van de groenteboer, heel goed.”
“Ja. Wat ben jij aan het doen?”
“Ik ben met één hand aan het koken en met de ander houd ik de telefoon vast.”
“Oh dat is niet handig hè. Zal ik dan maar ophangen? Ik heb toch verder geen nieuws. Ik wilde alleen even zielig doen.”
“Je klinkt zielig.”
“Ja. Zo voel ik me ook. Maar gaat wel over hoor, IK red me wel.”
“Ja precies. Nou zorg goed voor jezelf, ik bel je nog.”
“Ja. Doeg” En ik denk: maar ik wil dat je voor mij komt koken, zorgen en over mijn bol aait! Oooh wat een zelfmedelijden. Gelukkig is het van voorbijgaande aard en heb ik inmiddels zelf een heerlijk soepje klaargemaakt.
Sjongejonge…Het lijkt erop dat de gemeente Den Haag geen geld wil verdienen aan Beatstad. De organisatie wordt gedwongen binnen 4 dagen op zoek te gaan naar een vervangende band. Maar dat mag geen publiekstrekker zijn!
Gelukkig zit ik niet al de hele godganse dag achter de computer. Wat heeft die dag mij opgelevert, vraagt u zich af? Nou vrij weinig. Weer een dag naar de klote. Alhoewel ik natuurlijk wel een heel werkstuk getypt heb. Dus eigenlijk heb ik best wel iets nuttigs gedaan, naast die ontelbare potjes klaverjassen, youtube filmpjes kijken, koffie drinken en mijn nek knakken want zit immers al de hele dag in de zelfde houding.
Als je werkstukken schrijft over kunst en literatuur, al is literatuur vaak kunst en vaker trouwens ook niet, zoals ik regelmatig doe, dan komt het zelden voor dat je hardop lacht. Voor het eerst in drie jaar was daar vandaag de uitzondering! Ik hou van Oscar Wilde! Kan er niks aan doen. Hier een paar fragmenten uit An Ideal Husband en The Importance of Being Earnest.
“I always pass on good advice. It is the only thing to do with it. It is never of any use to oneself.”
“Ah! the strength of women comes from the fact that psychology cannot explain us. Men can be analysed, women . . . merely adored.”
“Musical people are so absurdly unreasonable. They always want one to be perfectly dumb at the very moment when one is longing to be absolutely deaf.”
“If one plays good music people don’t listen, and if one plays bad music people don’t talk.”
“Always forgive your enemies; nothing annoys them so much.”
“In matters of grave importance, style, not sincerity is the vital thing.”
“The good ended happily, and the bad unhappily. That is what Fiction means.”
Ach dit lijkt zo nergens op.. In de context is het echt leuker. En bij Monty Python ook.
Oh wat was het weer fijn! En wat was het WEER fijn. Een enkele bui, aanschouwd vanonder de gloednieuwe Parrrtietent op camping 3, gaf het festival dit jaar een mooie sfeer. Veel mooie muziek, gezelligheid, spierpijn, slapeloze nachten, meegesmokkelde drank, plassende mensen achter de tent, falafels, koffie, bier, lege telefoon, opgeladen telefoon, lege telefoon, mooie muziek, gezelligheid én de wereldkampioen fluiten die ’s ochtends zijn kunsten vertoonde vanuit een heuse Gouden Kooi. En het mooiste? Voor mij had dit festival meerdere prachtige momenten maar geen alles-overstijgend hoogtepunt. Toch hier een soort van lijstje.
- Ons Han in de Magneetbar. De terechte winnaar van de Lowlands schrijfwedstrijd 2007…
- Ontdekken dat ze bij de Fair Trade hoek echte koffie als in uit pistons met voor-je-neus-opgeschuimde-melk verkochten.
- The Shins! Ach The Shins! Na het concert verzuchtte ik tegen St. Paul: “Het is gewoon..tja..ik HOU gewoon van die liedjes. Het maakt me niet uit HOE ze gespeeld worden, als ik er maar bij ben. Het is een houden van, en niet een ‘ik vind dit echt gaaf’. Snap je?”
- Kate Nash in de Juliet tent met Nique en Han en onze flesjes lensvloeistof.
- Dansend de nacht in gaan. De laatste nacht dan. En het ok vinden om gewoon eerder te gaan slapen. Of een poging doen tot.
- Arcade Fire vanuit het eerste vak in de Alpha maar nauwelijks het scherm kunnen zien, laat staan het podium. Ik ben dan ook maar 1.58 cm. Waarom is dat eerste vak niet voor mensen tot 1.65 cm………Ach het deed er niet toe, horen was ook een deugd.
- Patrick Watson, de verrassing.
- Damien Rice, door velen inmiddels verstoten maar What a Man! En dat in de Alpha.
- Devandraaaar Banhart die Rob uit Amersfoort op het podium vroeg voor een zelf geschreven lied…Godnondejus! Nooit eerder wilde ik “Get off the stage” roepen, gelukkig deed het Meisje dat voor me, met verve.
- LCD Soundsystem, Patrick Wolf, Admiral Freebee, Interpol…
- De eerste paar liedjes van Loney, Dear..Helaas, maar vooraan staan bij The Shins had prioriteit!
- De enige voelen op het terrein die niks van Motörhead of Tool meekrijgt en daar verdomd blij mee is.
- Achterom kijken bij het verlaten van het festival terrein en zachtjes “We’ll meet again” neurieën.
Het meisje had hem al, Patty Lane had hem al en D’n Lee komt er weer als laatste mee! Vooruit dan maar! “yeah, intelligent input, darlin’, why don’t you just have another beer then?”
Ooooh ik kon vannacht niet slapen! Ik kwam er gewoon niet uit: had ik nou meer zin in Lowlands aanstaande donderdag of in het eindelijk opnemen van de bas en drumpartijen voor mijn plaat wat vandaag op de planning staat? Uren lag ik te woelen, ik kwam er niet uit. Om de stress over de plaat te verminderen, dwong ik mezelf aan Lowlands te denken. En iedere keer als dan in me opkwam wat daar nog allemaal voor voorbereiding gedaan moest worden, schrok ik ook weer klaarwakker. Dus dacht ik maar weer aan de plaat. Ik wiegde weg op baslijntjes en drumsolo’s. Ik hoef u niet te vertellen dat dat niet erg rustig slaapt.
