Afscheid

Ik hoop dat er zoiets is als Het Hondenparadijs. Een half jaar geleden postte ik dit. Vanochtend huilde ik in de douche, vanmiddag op straat en vanavond in de kroeg.

Ik vond een brokje in mijn jaszak wat ik je nog had willen geven. Wat praatte ik toch graag tegen je. Als je in je mand lag en nog net niet sliep, fluisterde ik van alles in je oor. Je zei nooit wat terug maar je keek me aan alsof je het begreep. Je was de slimste hond, de liefste en de mooiste. Dag lieve Ramses. Ik denk dat je oude baasje het fijn vindt dat je weer bij hem bent. Ik zal je erg missen. Heel erg.

In My Tennessee Mountain Home

Waarom klaag ik altijd dat het niet gaat zoals ik wil?Terwijl ik best wel weet dat er mensen zijn die het pas echt slecht hebben op de wereld.

Ik had daar vroeger altijd een hekel aan. Als ik echt heel erg verdrietig of zeurderig of een combinatie van beide was en dat ze dan zeiden dat er ergens anders op de wereld kinderen zijn die het veel slechter getroffen hebben. Het getroffen hebben, ik vond dat vroeger een rare woordencombinatie. Maar dat doet er niet toe. Er zit wel iets in.

Maar soms kun je het zo voelen. Zonder aanwijsbare reden. Wil je het gewoon anders zien. Anders doen. Ik wil een week alleen in een schoon opgeruimd houten huis zitten ergens in de Appalachen. Zonder beren dan, of enge geluiden ’s nachts. Voor de open haard met een enorme bak stomende koffie. Thee. Soep. Whatever. Iemand die voor me kookt, opruimt, zonder te vragen wat ik wil maar die dat gewoon weet. Die verdwijnt en verschijnt als ik er om vraag. En die dat begrijpt. Buren die viool en fluit spelen. En stil zijn als ik dat wil. Dat geldt niet voor de krekels, die mogen hun gang gaan. Slapen in een opgemaakt bed dat ruikt naar wilde bloemen. Oh en een schommelstoel! Op de veranda natuurlijk. En dan de hele dag schrijven. Denken. Over hoe goed ik het wel niet heb. En dit soort liedjes van het buurmeisje leren.

Onder zeeeeeeee

Ontdekking van de maand! May I present to you The Submarines! Hoewel ik dit liedje grijs draai, is hier een echte clip van de band die mij tijdelijk uit mijn veel te mineurigeliedjesverslaving haalt!

The Submarines – Peace and Hate

Yoga

Ik wil ook yogaan. Yoga-en, yogaën whatever. Een vriendin vertelde vandaag dat ze tijdens de yogales tijd inruimen voor een yogaslaap. Inclusief dekentje en kussen. Misschien heb ik eindelijk een soort van sport gevonden waar ik echt talent voor heb. Ik ga me maar eens inschrijven.

12 september 2003

Sjozzzzzzzzzz

Waar weblogen toch niet allemaal handig voor zijn! Zo las ik bij het Meisje dat ik vandaag naar Josh Ritter ga! Ja! Ik was het vergeten. Of althans. Ja. Vergeten dat het vandaag was. Ik was nog bezig met het verwerken van een uitverkochte Bruce, in plaats van me te verheugen op iets waar ik WEL naar toe ga! Ja! Sjossssssss! Ga allemaal naar Fabchannel en zoek zijn concert op in het archief. Josh Ritter. En wees jaloers op ons. Of kom nog vlug naar de Melkweg. Want Josh live is leuk. Ik weet nog dat ik bij het verlaten van het vorige concert uitriep: Elf kinderen wil ik van hem! Elf! En de Melkweg is leuk. Who needs the Gelredome anyway?! GALMDOME!

What’s the matter baby?

Ha! Vanochtend na het douchen, zong ik in de haarborstel mee met:

U zou het ook eens moeten proberen!

Wegmisbruikers

Net als vele andere automobilisten kan ik me vaak ergeren aan a-sociaal rijgedrag. Maar dat DIT kan in Nederland…Ai ai ai. Het is wel mooie televisie, dat dan weer wel. Niet dat ik daarmee dit gedrag goedkeur…Zonder camera is er immers niks aan.

Huilen om nie(t)s

Als ik verkouden ben dan huil ik graag om niets. Ik zoek er echt de televisieprogramma’s op uit. “Wij zijn met verbazing geslagen,” stamelde de mannelijke helft van het echtpaar uit Almelo dat verrast werd met een make over van zijn huis. Hij sloeg een arm om zijn vrouw heen, die hard probeerde een beetje te huilen. Ze was waarschijnlijk niet verkouden.

Als ik verkouden ben, lijk ik ook af en toe een klein kind. Ik huil als ik mijn zin niet krijg. Verschrikkelijk is dat en ik kan er niets aan doen.

Als ik dan verkouden ben, en huil om niets, en er belt dan iemand of er belt iemand aan of ik kom een huisgenoot tegen, en ik dientengevolge moet uitleggen wat er aan de hand is, moet ik vaak lachen. Het zijn die momenten dat ik me realiseer dat het allemaal zo erg nog niet is, ik snuit mijn neus en bedenk me hoe fijn het is om te huilen om niets.