Gister ging ik naar de Gamma voor een schakelaartje en ik kwam thuis met een wc-bril.
Zo gaan die dingen, denk ik dan.
Om te huilen
Allerlei nieuwe seizoenen zijn aangebroken, waaronder die van Idols en Holland’s Next Top Model op de zaterdagavond. Plichtmatig huilen omdat je door bent, Amerikaans huggen, je ergste levenservaringen die je zogenaamd nog nooit aan iemand hebt verteld, delen met een jury tijdens een twee minuten durende auditie. Dan weer huilen. Afvallen omdat je te dik bent. Huilen. Wat een paradoxaal gebeuren.
When I catch myself, I do a 180
“Ze kan nog afzeggen, in principe,” zei ik tegen Patty Lane toen we na het enigszins saaie voorprogramma naar voren waren gelopen. “Ik dacht net precies hetzelfde! Zou ze iemand in dienst hebben die haar een beetje nuchter houdt?” We namen nog een slokje bier, we waren tenslotte in de Bierhal, en wachtten af.
Het licht ging uit, de spots aan, het doek omhoog. Het decor deed denken aan bigband shows uit de jaren vijftig. Glitterletters tegen een rode achtergrond, een paar schemerlampen, een showband bestaande uit een blazersectie, twee zangers, drummer, toetsenist, gitarist en bassist. Het wachten was op de grande dame. Petite dame eigenlijk. Nog betrapte ik mezelf op de gedachte: zou dit het zijn? Zou de enige Amy aanwezig, de Amy in glitterletters op de achtergrond zijn?
Daar was ze, ineens. Een kort jurkje, hoog haar en evenzo hooggehakt. Na afloop zei ik tegen miss Lane, “dat zo’n klein lijfje dat haar kan tillen. En die stem meetorst.”
Het was geweldig. Grappig. Soms leek het publiek haar uit te lachen maar op die momenten wist ze weer te overrompelen met een stem die soms deed denken aan Aretha en Tina maar eigenlijk gewoon een volstrekt eigen geluid voortbracht. Het was een show, een circus soms, vermaak van de bovenste plank. Ze rende een paar keer naar achter om manlief Blake te knuffelen en een vers drankje te halen. Waggelen deed ze wel maar dat was meer te wijten aan de hoge hakken en het korte jurkje dan aan verdovende middelen. Denk ik. Misschien snoof ze wel van de schouder van haar man, iedere keer dat ze naar hem toe rende. Het deed er niet echt toe. Hoewel ze er even in moest komen was de show van begin tot eind verrassend en de reis en het risico dat ze niet zou komen opdagen meer dan waard.
Hoogtepunt: Wake up alone gezongen voor ‘my husband, isn’t he the best husband in the world?’
Dieptepunt: Rehab, misschien kotst ze het nummer zelf inmiddels uit.
Voor de langharige onder ons, klik!
Losing game
Ik ga maandag naar Amy Winehouse. Komt ze, of komt ze niet? Sex, drugs, rock ‘n roll. Zo cliché omdat niemand er nog echt naar leeft terwijl ze allemaal doen alsof. Amy heeft dat niet nodig. Ze is gister opgepakt in Noorwegen met cannabis op zak. Amy straffen voor cannabis. Dat is net alsof je Pistolen Paultje op pakt wegens het in bezit zijn van een klapperpistooltje 2 weken voor oud en nieuw! Alhoewel die niet meer leeft. Maar dat is bij Amy ook de vraag. Hoe lang zal ze het nog volhouden? Cru. Maar waar. Afijn na al dat gedoe, rehab geen rehab, bloederige foto’s van de steeds dunner wordende zangeres, vergeten we wel eens waar het eigenlijk allemaal om te doen is. Haar stem. Luister. Ach toe, ook al hou je niet van haar muziek. Luister. Heeeel eventjes.
Zoek de verschillen
Ik kocht gister The Singles van The Carpenters tweedehands. Het viel me op dat ik zo veel meer al kende dan ik had verwacht. Maaar dit liedje! Ach….
Het Meisje wees mij op een geweldige cover hiervan. Zoek de verschillen!
Gaaf.
Neon Bible?
Ik beweerde het al. Echt. En ik was echt niet de enige. Arcade Fire had voor het produceren van hun laatste album echt wel goed naar Born To Run geluisterd. Dat was de echte Bible, and it sure ain’t neon!
En ja, D’n Lee gaat toch naar Bruce! Af en toe kijk ik nog eens naar het kaartje maar het staat er echt: Bruce Springsteen & The E-Street band… Joris, bedankt……
Bij d’n Anac
Ik hou van wasstraten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet zo’n luxepoppetje dat nooit de auto met de hand wast hoor, maar al wonende aan het Kronenburgerpark stapelt de vogelkak en boomluis zich zo snel op dat er niet meer tegen aan te poetsen is..Afijn. Ik ging gister naar d’n Anac. Bij d’n Anac kun je de auto niet alleen een wax-was-velg-polish beurt geven maar je kunt na afloop ook gebruik maken van superfijne stofzuigerparkeerplaatsen. Dat zijn parkeerplaatsen met stofzuiger. Die je dan kunt gebruiken. In je geparkeerde auto.
Ik kwam aanrijden en de beste jongen van d’n Anac zei, terwijl hij afkeurend naar de dikke laag stront op de motorkap keek: “Nou ik kan niet garanderen dat we hem helemaal schoon krijgen hoor…”
“Niet? Oh. Ik dacht dat dit de wasstraat was, waar zit die dan, weet je dat toevallig?”
Oh nee, dat zei ik niet.
“Nou ik kan niet garanderen dat we hem helemaal schoon krijgen hoor..”
“Ik betaal er goddomme tien euro voor! Hoezo kun je niet garanderen dat we hem schoon krijgen? Ik zou zeggen beste jongen, gebruik je fantasie maar. Dáár staat een emmertje met sop, je hebt twee uiterst bruikbare handen daar aan je armen bungelen..Ik zou zeggen: DOE ER IETS MEE! Of kun je voor tien euro alleen maar een knopje aanzetten? Hm? “
Natuuuuurlijk zei ik dat ook niet.
“Nou ik kan niet garanderen dat we hem helemaal schoon krijgen hoor..”
“Kun je alsjeblieft in ieder geval je best doen? Het is de eerste volgauto van de rouwstoet morgen en…ja..het is al zo’n kutweek. Ach jongen van d’n Anac, please pimp my ride?!”
Ach nee dat zei ik ook niet.
“Nou ik kan niet garanderen dat we hem helemaal schoon krijgen hoor..”
“Oh nou zorg er in ieder geval maar voor dat al het bloed van de motorkap verdwijnt want ik moet morgen mijn schoonmoeder naar de club brengen en die wordt gek als ze er achter komt dat ik degene ben die Fikkie heeft aangereden.”
DOH! DAT ZEI IK OOK NIET! WAAAAAAROM zei ik dat niet gewoon? Waarom is de werkelijkheid altijd saaier?
“Nou ik kan niet garanderen dat we hem helemaal schoon krijgen hoor..”
“Oh, nee ok, dat snap ik. Hij is ook wel heel vies.”
