“Ze kan nog afzeggen, in principe,” zei ik tegen Patty Lane toen we na het enigszins saaie voorprogramma naar voren waren gelopen. “Ik dacht net precies hetzelfde! Zou ze iemand in dienst hebben die haar een beetje nuchter houdt?” We namen nog een slokje bier, we waren tenslotte in de Bierhal, en wachtten af.
Het licht ging uit, de spots aan, het doek omhoog. Het decor deed denken aan bigband shows uit de jaren vijftig. Glitterletters tegen een rode achtergrond, een paar schemerlampen, een showband bestaande uit een blazersectie, twee zangers, drummer, toetsenist, gitarist en bassist. Het wachten was op de grande dame. Petite dame eigenlijk. Nog betrapte ik mezelf op de gedachte: zou dit het zijn? Zou de enige Amy aanwezig, de Amy in glitterletters op de achtergrond zijn?
Daar was ze, ineens. Een kort jurkje, hoog haar en evenzo hooggehakt. Na afloop zei ik tegen miss Lane, “dat zo’n klein lijfje dat haar kan tillen. En die stem meetorst.”
Het was geweldig. Grappig. Soms leek het publiek haar uit te lachen maar op die momenten wist ze weer te overrompelen met een stem die soms deed denken aan Aretha en Tina maar eigenlijk gewoon een volstrekt eigen geluid voortbracht. Het was een show, een circus soms, vermaak van de bovenste plank. Ze rende een paar keer naar achter om manlief Blake te knuffelen en een vers drankje te halen. Waggelen deed ze wel maar dat was meer te wijten aan de hoge hakken en het korte jurkje dan aan verdovende middelen. Denk ik. Misschien snoof ze wel van de schouder van haar man, iedere keer dat ze naar hem toe rende. Het deed er niet echt toe. Hoewel ze er even in moest komen was de show van begin tot eind verrassend en de reis en het risico dat ze niet zou komen opdagen meer dan waard.
Hoogtepunt: Wake up alone gezongen voor ‘my husband, isn’t he the best husband in the world?’
Dieptepunt: Rehab, misschien kotst ze het nummer zelf inmiddels uit.
Voor de langharige onder ons, klik!
