Het is 30 november, tien over zeven en D’n Lee is nog thuis. Waarom? WAAROM? Nou omdat The Boss ziek is. Ik dacht dat mensen van zijn kaliber niet ziek werden. Het concert is een dag uitgesteld. En wij mogen ons leven een dagje opschuiven. Ik kan morgen niet. Dus kom op Springsteen! Neem een brucetabletje! GET ON THE STAGE!
Ik zal het moeten doen met platen, cd’s en youtube:
Och zo mooi.
De oplettende lezer weet dat ik morgen naar Bruce Springsteen ga. Er is iets bijgekomen. Vrijdag (als in morgen) zit ik van 14:00 tot 17:00 bij Eric van den Berg in Een Berg Springsteen op Radio Gelderland! Liedjes zingen, praten over Springsteen, u kent dat wel. So tune in to Radio Nowhere!
Radio Nowhere is trouwens niet het enige radio-gerelateerde liedje van The Boss:
- Like a vision she dances across the porch as the radio plays, Roy Orbinson singing for the lonely (Thunder Road)
- Radio’s jammed up with talk show stations
It’s just talk, talk, talk, talk, till you lose your patience (State Trooper)
- Message just keep getting clearer, radio’s on and I’m moving ’round the place (Dancing in the dark)
- Well Cherry says she’s gonna walk, ‘Cause she found out I took her radio and hocked it ( Meeting across the river)
“Het is te doen, wat betekent dat?”, vroeg studiegenootje J. toen we het commentaar bekeken dat Professor R. boven haar synopsis had geschreven. “Het is te doen…Hmm, moeilijke. Ik denk dat het betekent dat hij er wel van moet kokhalzen, maar niet hoeft te kotsen. Zoiets. Denk ik.”
Ik vroeg me vandaag af of er een woord was voor gapend typen, of typend gapen. Gypen? Tapen? Nee, zei Miss Patty Lane…GA TYPEN!
Dingen uitstellen tot het laatste moment: in de loop der jaren heb ik me op dit gebied ontpopt tot een ware expert. Ik zag het ook zelden als een slechte eigenschap, verhulde het in zinnen als “ik werk nu eenmaal het beste onder druk” of “ja als ik daar nu al aan begin dan blijft het niet hangen”.
Maar vandaag…vandaag…wenste, verlangde ik naar een andere versie van mezelf. Ach maar zoals Fiona zingt in Better Version of Me: home is where my habits have a habitat! Dus ik kan me er maar beter in berusten dat ik zo ben! Uitsteller extraordinaire! En de gevolgen ervan maar heb te slikken.
Ik ga maar weer aan de slag.
Afgelopen zondag ging de telefoon. Sinterpaul of ik mee ging naar de film. Ik had mijn bord nog op schoot en een avond studeren in het vooruitzicht. “Mmjah ja mm nee,” zoiets moet ik geantwoord hebben. Tot hij vertelde waar we heen zouden gaan. The Last Waltz. Het is zo’n film die ik altijd nog wilde zien, maar waarvan ik steeds vergat dat ik hem nog niet gezien had. Tja, wat kun je daar dan nog tegen in brengen? Na een minuut of vijf had ik mijn studie-ontwijkend gedrag goed gepraat en waren we op weg.
En dat studie-ontwijkend gedrag? Ik had het mezelf kwalijk genomen als ik voor een stom opdrachtje zo’n avond had laten schieten! Er is een reden voor dat The Band geen andere naam kan dragen dan The Band! Met stip vanuit niets op 2 in de lijst van mooiste concertregistraties. Natuurlijk is het gaaf om al die legendes aan het werk te zien die als gastmuzikant langskomen: Neil Young, Bobby Dylan, Joni Mitchel, Van the Man Morrisson, Emmylou Harris, Muddy Waters en ga zo maar door. Maar nu, uw aandacht voor enkel Rick Danko, Robbie Robertson, Levon Helm, Garth Hudson en Richard Manuel. Want zij waren, zijn The Band. Een grappige anekdote en een juweeeeel van een lied…
It makes no difference…….
Als in één week twee reacties komen met dezelfde youtube link, en ik dat liedje ook nog eens heel mooi vind, én het origineel meerdere keren deze week ter sprake kwam, dan kan ik er niet meer onder uit. Voor de Buurman van B&D, Monstertje en alle anderen, alvast een beetje kerstmis. Hier bij D’n Lee.
Het origineel kon ik niet vinden, maar staat natuurlijk op Blue.
Het is net weer als toen. Acht jaar oud en beslissen welk instrument je wil beheersen. Toen was dat de klarinet ( na de onontkombare blok- en altfluit). Twee jaar geleden kocht ik een piano op marktplaats. Hij staat te verstoffen en hoewel ik af en toe een opleving beleef van autodidactiek heb ik besloten dat het zo niet meer gaat. Ik ga op pianoles!
Om dit te leren:
En dit:
Oh ja en dan misschien ook dit:
Van dit soort nieuws word ik niet alleen gelukkig maar oh nee toch wel, ik word van dit nieuws alleeeen maar gelukkig! De Suf Jan-5-delige-kerst-box-set had ik vorig jaar al gekocht en verheugde me er al op hem volgende maand weer uit de kast te trekken. Kerstmis wordt ieder jaar leuker. Niks geen suf feest maar een Suf feest!!!
“Wat een @%#$nummer!”
“Ja man, zou je een liedje ook kunnen afvragen bij de dj?”
Even later vroeg ik de broer van HMDODHBS: “Cloudbusting van Kate Bush, hoe gaat ‘ie ook alweer?” Bij de eerste zin wist ik het weer maar ik liet hem nog even doorzingen, hij deed zo zijn best.
Na de pauze ga ik weer zitten naast een platina blond meisje. Ik zet mijn koffie neer, doe mijn jas uit.
“Weet je dat je van koffie uit een automaat kanker kan krijgen?”, zegt ze op een vriendelijke toon in een poging een waarschijnlijk waanzinnig interessant gesprek te beginnen. Veelbetekenend haal ik mijn sigaretten uit mijn jaszak en leg ze naast de koffie. Ik ben niet de persoon waar ze naar op zoek is voor dit gesprek. Ik glimlach terug. “Goh, dat wist ik niet. En van waterstofperioxide dan?”
 | ivo victoria op Fotoverslag 2 |
 | Willie Witbrood … op Blog 5: The Gospel Accoring to… |
 | Levi "de Turk" Roose… op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
 | jax op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
 | Bas op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
