Vakantie! Een week! Schier! Monnik! Oog! Ach zo gezellig met Unique, D’n Daaf, Bramster en Miss Patty Lane. Ik wens jullie het allerbeste voor het nieuwe jaar enzo en I’ll catch you on the flipside!
Nog een dansje voor de jaarwisseling:
2007
Jnnk en St. Paul herinnerden mij er aan dat het weer tijd werd voor een jaarlijstje…Here goes..
1. The Shins – Wincing the Night Away. Liedjes: A Comet Appears, Phantom Limb, Australia.
2. Bruce Springsteen – Magic. Liedjes: Devil’s Arcade, Terry’s Song, Gypsy Biker.
3. Josh Ritter – The Historical Conquests of Josh Ritter. Liedjes: The Temptation of Adam, To the Dogs or Whoever.
4. Bright Eyes – Cassadega. Liedjes: Four Winds, No One Would Riot for Less.
5. Rufus Wainwright – Release the Stars. Het lied: Going to a Town.
Eervolle vermeldingen gaan naar: Wilco – Sky Blue Sky met het prachtnummer Either Way, Kate Nash met Made of Bricks en Robert Plant en Alison Krauss met Raising Sand.
(Her)ontdekkingen van het jaar:
1. The Band – The Last Waltz
2. Rodriguez – Cold Fact
3. Gram Parsons – Return of the Grevious Angel
4. The Submarines – Declare a New State!
5. The Carpenters (jawel! Het mag weer!) – Singles
Nou, het woord is aan u! Kom maar door met die lijstjes!
Support your local heroes!
Morgen is de finale van de Grote Prijs van Nederland. De singer-songwriter finale is uitverkocht maar er kan nog gestemd worden. Beetje promotie doet niemand kwaad! Stem op Pien Feith! Vandaag nog!
Notendislectie
Baco riep ooit, toen iemand met een notenallergie vroeg of er geen noten in de sla zaten: “Geen nood(t)!”
Notenallergie begrijp ik. Dyslexie ook. Lijkt me erg vervelend.
Notendyslexie daarentegen is nieuw voor mij. En ik lijd er aan. Waarom heb je bij het pianospelen zo’n stomme F-sleutel nodig? De G deed het toch prima al die jaren?
Radio Nowhere/Brucetablet Reprise!
We zijn aan het einde gekomen van de Bruce serie: na dit laatste postje moest het maar even afgelopen zijn. Want zoals de aardige mijnheer van de radio zei toen hij een plaatje van Shania Twain inmixte: “Jaaa beste luisteraars, niet iedereen houdt van The Boss.” (Ik antwoordde zachtjes maar toch duidelijk articulerend : “Neuj maar gelukkig houdt ook niet iedereen van Shania Twain.” Afijn.
Het was me de onderneming wel. Vrijdagmiddag reed ik al vloekend en tierend naar Arnhem. Terwijl ik de Gelredome passeerde, met het raampje open en de vuist gebald naar buiten, vloekte ik nog maar eens binnens- en buitensmonds.
In de studio van Eric verdween mijn slechte humeur als sneeuw voor de zon. Liedjes spelen op de radio is al leuk en het kijken naar knoppen, aan- en uitspringende lampjes maakte het geheel alleen nog maar vermakelijker. Ik vergat bijna dat het droomavondje in de Gelredome niet doorging.
Op de terugweg langs de Gelredome, donker en verlaten, draaide een andere DJ op een ander station Born To Run. Schreeuwend zong ik mee.
’s Nachts om 1 uur kwam het verlossende woord: mijn eerder aangegaande (is dat wel een woord) verplichting werd ontplicht (dat is zeker geen woord maar dekt de lading).
Zaterdag dan. Om kwart over acht ging het licht uit in het enorme stadion. En hoe het was? Nou eigenlijk ben ik het gewoon weer helemaal eens met Gijsbert K.
D’n Lee bij de radio:
