Smurf this!
Gistermiddag in de rij bij de hippe yuppen AH in Nijmegen Oost.
Dame van rond de 40 die zich kleedt als een kind van twaalf met drie-kleuren-montuur, streepjessjaal, en rode schoenen:
“Ik denk niet dat ik de 15 euro haal met deze boodschappen.” En ze zucht. Kijkt wat hulpeloos naar de man achter haar alsof ze in staat zou zijn enkele van zijn boodschappen te betalen om zo toch het bedrag te halen. “Dat wordt dan geen smurf, ben ik bang.” Ze lacht wat, terwijl ze in haar portomonnee rommelt. “Wat jammer zeg. Poeh. Nou ja volgende keer beter.”
De altijd-ietwat-chagerijnig-kijkende cassiere kijkt naar mij en ik zie haar wenkbrauwen iets omhoog trekken. Ik lach terug. Wij begrijpen elkaar. De altijd-ietwat-chagerijnig-kijkende cassiere graait in de bij-iedere-15 euro-een-gratis-smurf-bak en gooit zonder iets te zeggen een smurf op de boodschappen van 12,49 van de dame van rond de 40 die zich kleedt als een kind van twaalf. De smurf maakt een harde landing op de één-persoons-portie biologische yoghurt.
Mijn dag is weer goed.
Jens nog aan toe!
Wat was DAT mooi zeg. POtverdrie. Met snot in mijn neus, mijn niesaanvallen soms nogal spastisch onderdrukkend, genoot ik van een optreden in de categorie “daar had je bij moeten zijn”. Hogepriester Jens Lekman aan het woord, het publiek leek wel als kleine kindertjes aan moeders rokken (in dit geval Jens’ broek) te hangen, smekend om nog een liedje. En hij gaf, en gaf. Jens, Jens. Wat was dat mooi. Takk!
En natuurlijk hebben we ook wat gedanst.
Tja..mba
Na veel wikken en wegen toch ja gezegd. Het gaat in tegen alles waar ik voor sta en voor wil staan. Maar geld hè. Veel geld. En een tripje naar Berlijn. Met het vliegtuig. Betaald. Ach wat deert dan dat beetje muzikaal geprostitueer? Hm?? En een goede grap om te vertellen om feesten en partijen! Kortom..
Onze Lee is gevraagd voor het inzingen van een Jamba ringtone/videotone/videoclip/single. Jaja. Met een vervormde stem anoniem de hitlijsten bestormen in de gedaante van een konijn. Wat wil je als singer songwriter nou nog meer?? Hm?
Nou daar is ie dan: de Anti Climax. Het gaat niet door. Tijdtechnisch onmogelijk verklaard. Dus. Maar wat had het kunnen zijn? Nou dat zal ik u laten zien. Dit:
God wat ben ik blij dat het niet doorgaat.
Maatschappelijke cohesie deel II: Familie banden
Waarom is het niet gewoon altijd zo met familie?:
Of waarom zingen we dit niet constant als we met de kerst thuis zijn?
Ach misschien is het ook beter van niet. Gezelligheid kent ook zijn tijd.
Maatschappelijke cohesie is weer helemaal van nu
U moet weten, ik woon tegenwoordig in een woonvereniging. En we zorgen goed voor elkander. U kent misschien mijn huisgenoot Baco Pirelli al. Hij is wat ziekjes, grieperig omdat hij is gestopt met roken en drinken. Nog maar weer een reden om voorlopig stug door te blijven roken. Afijn, Baco is ziek. En ik breng sap. Antaflu. Een kopje bouillon op zijn tijd. En toen ik vanochtend op zijn deur klopte met Dampo sprak Baco:”Ik zou me bijna schuldig voelen als ik nu niet heel snel beter wordt.”
Breng uw huisgenoot vandaag nog iets lekkers en breng maatschappelijke cohesie terug naar de 21e eeuw! Zo.
