Raad

“Je raadt nooit waar ik mee bezig ben.”

“Als jij dat zegt, dan zal dat wel niet.”

“Maar..”

“Je zegt toch dat ik het nooit zal raden?”

“Ja, dat weet ik maar..”

” Denk je dat ik het wel zou raden? Als ik het probeer?”

“Nou nee, maar..”

“Zie je nou wel. Maar je wil toch dat ik het raad?”

“Ehm..”

“Terwijl me dat, ik citeer je, nooit zal lukken?”

“Zal ik anders gewoon zeggen wat ik aan het doen ben?”

“Aaah, dus je wíl het vertellen.”

“Ja.”

“En ik hoef niet te raden?”

“Nee.”

“Waarom zeg je dat dan?”

“Wat?”

“Dat ik het nooit zou raden.”

“Dat was bij wijze van spreken.”

“Maar als ik nou heel erg mijn best doe en het wel raad, wat dan?”

“Weet je wat, laat maar.”

“Nee nee, niks laat maar. Ik wil het raden.”

“Maar ik moet zo weg.”

“Schoonmaken? Strijken? De koplampen van je auto vernieuwen?”

“Ik moet ophangen.”

“Brood bakken? Teennagels knippen? Cryptogram oplossen? “

“Er staat iemand voor de deur..”

“Facturen schrijven? Haar aan het knippen? Koken? Eten? Roken? Hmm?”

“DE TUIN. IK BEN ONKRUID AAN HET WIEDEN.”

“Aha.”

“Dat is een afkeurende aha.”

“Ja.”

“Waarom?”

“Je liet me niet raden.”

“Dan waren we morgen nog bezig.”

“Nee hoor, het was mijn volgende vraag geweest.”

“Of ik toevallig onkruid aan het wieden was?”

“Ja.”

“Ik geloof je niet.”

“We zullen het nooit weten, hè?”

“Nee.”

“Dag hè?”

“Daag.”