“Gefeliciteerd met mij!”, riep ik een paar keer terwijl ik me een weg probeerde te banen naar het hoofdpodium van de Affaire. Het was helemaal niet het plan om hier te zijn. Donderdag had ik al afscheid genomen van het park waar alle lichtjes door de stromende regen een mooie schittering kregen. Gister moest ik werken. Om twaalf uur zong de kroeg en kreeg ik mijn eerste cadeau: de rest van de avond vrij.
Zesentwintig alweer. Waarom voelt het alsof het vanaf hier alleen maar bergaf gaat? Rimpels, niet meer kunnen uitslapen, uitdijen, grijs worden, echte keuzes maken. Zal het allemaal gebeuren? Wat is er toch met 25? Alleen maar omdat het de helft van vijftig, of een kwart eeuw is, zou het zeker bijzonder zijn. Pah! Zesentwintig is ook prima, als in de helft van 52, en een kwart van honderdenvier! Op naar de rocksterrenleeftijd van 27. En dat maar eens overleven, dat schijnt veel lastiger!
God wat ben ik moe. Best leuk hoor, zo’n vierdaagsejaardag maar na zo’n week kan verjaren er eigenlijk niet meer zo goed bij. Moe. Ik word oud! En dat terwijl ik altijd de jongste was. Vroeger. Afijn. Een lied dan maar!
Wat later wegens kater: geflicteerd!
Ehm… gefElicIteerd bedoelde ik.
26 is natuurlijk ook 2 maal 13 oftewel een ongeluk komt nooit alleen.
Meiske..ge zijt nog steeds de jongste van ons clubke hoor.
En eigenlijk ben je pas ‘oud’ als je vroeger nog een kwartje voor een Raket hebt betaald.
Geen zorgen. Springsteen is net een poepie ouder. Die doet het ook nog prima. (En gefeliciteerd!)