Geef mij maar echt Kunstgras

Ach, maar wat was het gezellig! In gras zitten en staan luisteren naar mooie verhaaltjes, sterke staa(l)tjes en fijne plaatjes. Het gras leek gisteravond gewoon net iets groener bij ons dan bij de buren. En hoewel de naam anders deed vermoeden was het heel erg echt, dat gras. Zelf mocht ik een magisch stil publiek en lawaaierige krekels toezingen. Een mooie avond die eindigde, hoe kan het ook anders, met een kampvuur.

Het voelde een beetje zo. In a good way. Oh yeah!

Tot volgend jaar!

Geef mij maar kunstgras.

Tien uur vanochtend. Aan de stemmen te horen, zijn het er twee. Een jongen en een meisje. Hun doel? Een slaperig fesivalpubliek enthousiasmeren voor heuse ochtendgymnastiek. In de ijdele hoop dat onze tent zou worden overgeslagen, draaien het Meisje en ik ons nog maar eens om. Aan ons lijf geen gymnastiek. En al helemaal niet ’s ochtends.
De stemmen klinken steeds verder weg. Een zucht van verlichting. Maar dan. Dan..

“Die tent hebben we nog niet gehad!”
Het meisje en ik fronsen alsof ons leven er vanaf hangt. “Nee, nee,” mompel ik nog. “Ik heb gister al gezongen. Ik heb mijn steentje bijge….” De rits wordt ontritst. Ze zullen toch zeker de binnentent niet betreden.
Behold! Daar is de rits van de binnentent. Ik hou me angstvallig vast aan de rits van mijn slaapzak. Laat me dan tenminste mijn laatste stukje waardigheid behouden op de vroege ochtend.

“Goeie goeie goeie MORREGEEEE!! Het is tijd voor ochtendgymnastiek! Wakker worden!”
Het meisje mompelt: “mmmm ja bedankt hè.”

De één gooit serpentines de tent in.
“Zeg. Ga es weg,” probeer ik. “We komen zo.”
De ander spuit de tent vol met een zekere luchtverfrisser.
Dat gaat me toch te ver. “Opzouten,” zeg ik op licht ironische toon.
“Oh? Oh? (kinderstemmetje) Hebben we hier te maken met een…ochtendhumeurtje? Hmm? Hihihi”

Op momenten als deze ben ik toch wel zo verschrikkelijk trots op mijn humeur.

Leelands 2008

Voor je het weet is het al weer donderdag. Is de was gewassen, de zooi enigszins opgeruimd, liggen de overgebleven Sultana’s in het keukenkastje en is de tent uitgehangen en opgerold. (Maar natuurlijk niet in de zak want dat is een vaardigheid die ik nooit heb gehad. Op de een of andere manier passen de binnen en buitentent nooit tegelijk in de zak.) Lowlands 2008 is echt voorbij. En het was ‘ne goeie!
Ik waag mij niet aan een verslag, Lowlandsmaatjes Jnnk en het Meisje deden dat al zo fijn dat navolging overbodig en schier onmogelijk kan worden geacht. Daarom hou ik het, hoe origineel ook, bij een lijstje.

1. De zondagavond met Elbow en Sigúr Ros. Het enige minpuntje aan deze avond was dat de twee overweldigende bands na elkaar speelden. Er was te weinig tijd om na te genieten van Elbow, iets dat ze met dit optreden zeker verdienden. Dat moeten we dus in Tivoli nog maar eens proberen. Sigúr Ros deed niet alleen de vorige band vergeten maar het hele festival. Eigenlijk meer dan dat, ze deden de wereld om ons heen vergeten.

2. Doing Heart Time! Zondagmiddag samen met Jnnk, het meisje, de broer van het meisje, Enkie en Maus op een houten gevangenisbank genieten van zo ongeveer al mijn favorieten. Johnny, Bob, Bruce, Dolly, The Band: ze waren er allemaal die middag. Dat André Manuel als verrassing nog even een concertje kwam doen in de Flevoose (of is het Flevolandse) dépendance van San Quentin was het kersje op de taart.

3. Van The Gutter Twins genieten met een zonnebranddoorgeefflesje Jameson in de ene en een sigaret in de andere hand. Double Jeopardy. Op internet circuleren inmiddels geruchten dat Mark Lanegan gelachten zou hebben op het podium.. Doe niet zo raar!

4. Ane Brun in de morgen, een dag zonder..afijn. Ik zou willen dat ze mij iedere ochtend wakkerzong. (Luister maar eens naar dit refreintje..)

5. Rocken met Triggerfinger in de Charlie wat eigenlijk gewoon de Saddlespan van de Affaire was, inclusief Nijmegenaren. Ik vroeg me af wat mijn moeder ervan zou vinden als ik met Ruben Block thuis zou komen.

6. Say Yea! Toen ik ze in Doornroosje zag, wilde ik eigenlijk met bloemen in mijn haar, armen in de lucht en blote voeten in het gras rondjes draaien. Dat is ook nu niet helemaal gelukt wegens modder maar het gevoel was er weer. God Damn Hippies! Yea!

Dag Lowlands, tot volgend jaar.

Mondays is for drinking to the seldom seen kid

Het aftellen is begonnen. En vandaag luisteren we naar Elbow.

I blow you a kiss, it should reach you tomorrow:

Josh flikt het weer

“If this was the Cold War we could keep each other warm”,
I said on the first occasion that I met Marie

Eindelijk een filmpje online van één van de mooiste muzikale verhaaltjes van het afgelopen jaar.

We could hold each other close and stay up every night
Looking up into the dark like it’s the night sky
And pretend this giant missile is an old oak tree instead
And carve our name in hearts into the warhead