I still miss..
Vrijdag was hij vijf jaar dood. Zaterdag mochten we hem eren. En wel in de Hellendoornse Lantaarn. Ik was Lucky’s June. Overdag zaten we op een bankje in de zon, iets dat de Twentsche Courant niet onopgemerkt was gebleven. ’s Avonds zongen we ons de longen uit het lijf en dansten we onze voeten stuk. Gelukkig kwam de tip van Het Meisje om dit op je voeten te smeren in gevallen van hard dansen op hoge hakken wederom goed van pas. De avond was zo fijn dat ik bijna wenste dat The Man in Black iedere dag vijf jaar dood was. Bijna.
We zongen deze:
En deze ( alleen was bij ons het geluid veel beter..):
Is it my love for the blues?
D’n Lee’s got the blues! Eergister zag ik dit. Gister kocht ik twaalf cd’s met tweehonderdachtendertig verschillende blues. Volgens Son House is er ‘but one kind o’ blues, and that constited between male and female that’s in love.’
De tweehonderdachtendertig verschillende blues songs doen vermoeden dat de beste man toch een paar soorten blues over het hoofd zag. Wat dacht u van bijvoorbeeld:
Writin’ paper blues
Drive Away Blues
Death Cell Blues
Statesboro Blues
Scarey Day Blues
Travellin’ Blues
Broke Down Engine Blues
Love Changing Blues
Three Women Blues
Four O’Clock Blues
22-20 Blues
Cypress Grove Blues
Cherry Ball Blues
Illinois Blues
Hard Time Killin’ Floor Blues
Special Rider Blues
Little Cow And Calf Is Gonna Die BLues
What Am I To Do Blues
Country Blues
Backfence Picket Blues
Mississippi River Blues
Good Morning Blues
Mean Old Frisco Blues
Candy Man Blues
Good Gin Blues
Jack And Jill Blues
Stormy Sea Blues
Train Whistle Blues
Me And My Dog Blues
en dat waren pas 3 van de 12 cd’s. Ik word helemaal blij van die blues.
Er zijn redenen genoeg om van Douglas Coupland te houden
‘I’m thirsty,’ said Bryan.
Wade looked at him. ‘Bryan, I’m holding a Do-I-give-a-shit?-ometer in my hand and the needle’s not moving. Shut up.
Lees hier het eerste hoofdstuk van All Families Are Psychotic. Wat een geweldige titel.
Mijn leeslampje brandt. Ik kom er aan.
Mr. Postman
Wij hebben wel drie verschillende postbodes. En dan te bedenken dat we een NEE NEE sticker op de brievenbus hebben. Als we die niet hadden gehad, waren het misschien wel vier! Vier postbodes! Maar ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een brief kreeg. Behalve dan die ene. Die ene brief die verdween onder een stapel post van anderen. Twee weken later kreeg ik een telefoontje van de afzender. Lichtelijk teleurgesteld dat ik niets meer had laten horen. En wat ik van de cd vond. En de brief. En dat het niet gek was dat ik nooit post kreeg. Na een uur graven in andermans post vond ik inderdaad een brief. Voor mij. Mét cd. De brief heb ik nog steeds. En de cd ook.
Vandaag doe ik dan zelf maar het een en ander op de bus. Misschien dat dat helpt.
En een liedje, speciaal voor onze postbodes.
