Wintertijd

Ik hou van sneeuw. En van knisperende koude dagen met een heldere zon in een strakblauwe lucht. Maar nutteloze kou haat ik. Vanochtend aan de ontbijttafel blies ik wolkjes warme lucht. Het is tijd. Tijd om de verwarming aan te zetten. Tijd voor wolle truien. Handschoenen en jawel, de muts. Stamppot en maillots. Beslagen ramen en een koude neus. Ik heb in ieder geval de soundtrack gevonden voor de winter van 2008.

Ja hoor, daar zijn ze weer! Het klokverzet!

Mijn eigen Bill Hicks moment is eindelijk daar.

Gisteravond dronk ik een kopje thee, buiten bij het stamcafé. Buiten vanwege, u raadt het al, het rookverbod. Het was niet eens heel koud dus ik was er al overheen. Totdat een mevrouw besloot zich ermee te bemoeien. Ze kwam bij me zitten. Om de een of andere reden nodigt het roken buiten uit tot gezellige conversatie.

“Wordt je thee nu niet koud?,” vroeg de dame op een manier die nauwelijks kon verhullen dat ze het helemaal niet zo erg vond als mijn thee koud zou worden. Logisch, want wat kan haar dat schelen, dacht ik nog.

“Ja waarschijnlijk wel. Maar het is niet anders en ik kom er wel overheen.”

“Ja? Hebben jullie het zwaar nu met dat rookverbod?” Ook zoiets, ineens is er een hele duidelijke wij/jullie mentaliteit.

“Nou, we overleven het wel.”

“Grappig hoor, die woordkeuze.”

“Hoezo?”

“Nou, overleven,” giebelde ze, duidelijk in haar nopjes.

“Wil je soms zeggen dat ik eerder sterf?,” vroeg ik in een poging die Linda de Mol achtige grijns van haar gezicht te vegen.

“Nou uhm..rokers zijn nou eenmaal..”

“Weet u wat mevrouw? Niet rokers sterven ook. Fijne avond nog.”

Ik vind het niet erg om buiten te roken. Echt niet. (Nou ja soms misschien als het echt heel koud is en ik toevallig binnen een heel leuk gesprek moet afkappen omdat de verslaving roept.) Maar ga niet dat ene sigaretje dat ik buiten rook, verpesten. Alsjeblieft. Dankuwel.

Bank

Er is weinig treuriger dan ziek zijn, je computer drie dagen uitzetten en er vervolgens achter komen dat je werkelijk niets gemist hebt. Dat die acht e-mails in je mailbox alleen nieuwsbrieven zijn, of erger nog, notificaties van Hyves vrienden die jarig zijn. Nou gefeliciteerd.

Het enige schokkende gemiste nieuws was dit. Alsof we dat met zijn allen niet al LANG wisten. Nee gij mè uw 387 miljoen! Denk ik dan. Hmpf. Terwijl ik me weer snotterend naar de bank begeef. De bank die me nooit teleurstelt. Mijn bank zonder miljoenen.

Ziek zijn is ook een excuus om overdag (zwijmel)televisie te kijken. Dat deed ik dan ook.

She’s got a ticket to fly!

It giet oan! D’n Lee goes to the U.S. of A.!! En wel op maandag 16 maart. Dan vertrek ik samen met onze Marit naar The Sunshine State. Zes weken later vliegen we terug vanuit New York City. Onderweg stoppen we hier:

En hier:

Vanuit Memphis is het maar een klein stukje naar:

En dan een stukje door de bergen:

Daarna op de koffie bij:

Door:

En misschien wel:

Om dan uiteindelijk terecht te komen in:

Ik bedoel natuurlijk:

We gaan pas in Maart, maar toch.

De hele route: Grotere kaart weergeven

Joepie!

En de gitaar gaat natuurlijk mee. Dus heb je vrienden, kennissen of familie of mensen die mensen kennen met vrienden, kennissen of familie die ergens een zaal of kroeg hebben, somewhere along the road, dan hoor ik dat graag. Afijn. Maar nu is het nog gewoon oktober.

Weekoverzicht

Dit is niet mijn week. Het zijn allemaal kleine dingen waarover ik niet mag zeuren. Het is niet dat ik dood ging ofzo. Of zwaargewond raakte. Op een mijn trapte. Of onder een bus liep. Verdronk, of verbrandde. Nee. Niets van dat alles. Dus eigenlijk valt het allemaal mee. Maar toch! De schade van een Lea-onvriendelijke week:

Bril stuk. Erg onhandig. Met plus vijf en snel droog wordende lenzen is het fijn over een bril te beschikken die ik dan draag tijdens het studeren of ’s avonds in bed met een boek. Studeren zat er dus niet in en lezen over het algemeen ook niet.

Band lek. ’s Nachts na een avond bier drinken in een café waar gerookt mocht worden. Geen ramp want na een avond binnenskroegs roken, was ik toch al in een opperbest humeur. Wel onhandig.

Snack ongeluk nr. I:  Bij de verjaardag van D’n Drummert at ik een kaassoufflé die ik eerst in tweeën brak teneinde mijn tong niet te branden aan de overdadig hete kaasvulling. Mijn tong brandde ik ook niet. Wel mijn hand toen de soufflé als een actieve vulkaan haar hete vulling over mijn vingers uitstortte.

Snack ongeluk nr. II: Eergister at ik een frietje. Ik vroeg me al af of het verstandig was friet te gaan halen. Na het gedoe met de kaassoufflé en alles. Maar ik had weinig tijd en gewoon zin in friet. Wist ik veel dat ie het voorzien had op mijn gebit. Juist, mijn gebit. Na het vijfde of zesde frietje had ik zomaar een halve tand minder in mijn mond.

Natgeregend. Een onfortuinlijke maar niet onoverkomelijke gebeurtenis. Maar wel vervelend als het drie keer op een dag gebeurt, terwijl je de rest van de dag geen druppel ziet vallen.

Daarnaast had ik deze week last van vallende glazen, kapotte borden, blauwe plekken zonder verklaarbare reden en een blaar van schoenen die ik al twee jaar regelmatig en zonder problemen draag.

Inmiddels is de tand aangestift, heb ik een nieuwe bril, zijn de blauwe plekken geel en de kleren opgedroogd. Ik ben klaar voor een nieuwe week.