Gisteravond dronk ik een kopje thee, buiten bij het stamcafé. Buiten vanwege, u raadt het al, het rookverbod. Het was niet eens heel koud dus ik was er al overheen. Totdat een mevrouw besloot zich ermee te bemoeien. Ze kwam bij me zitten. Om de een of andere reden nodigt het roken buiten uit tot gezellige conversatie.
“Wordt je thee nu niet koud?,” vroeg de dame op een manier die nauwelijks kon verhullen dat ze het helemaal niet zo erg vond als mijn thee koud zou worden. Logisch, want wat kan haar dat schelen, dacht ik nog.
“Ja waarschijnlijk wel. Maar het is niet anders en ik kom er wel overheen.”
“Ja? Hebben jullie het zwaar nu met dat rookverbod?” Ook zoiets, ineens is er een hele duidelijke wij/jullie mentaliteit.
“Nou, we overleven het wel.”
“Grappig hoor, die woordkeuze.”
“Hoezo?”
“Nou, overleven,” giebelde ze, duidelijk in haar nopjes.
“Wil je soms zeggen dat ik eerder sterf?,” vroeg ik in een poging die Linda de Mol achtige grijns van haar gezicht te vegen.
“Nou uhm..rokers zijn nou eenmaal..”
“Weet u wat mevrouw? Niet rokers sterven ook. Fijne avond nog.”
Ik vind het niet erg om buiten te roken. Echt niet. (Nou ja soms misschien als het echt heel koud is en ik toevallig binnen een heel leuk gesprek moet afkappen omdat de verslaving roept.) Maar ga niet dat ene sigaretje dat ik buiten rook, verpesten. Alsjeblieft. Dankuwel.
Bill is een held.
hear, hear.