CSI Miami Vice
Vintage Miami Beach
We roll Sweet Carolina style!
First stop: Nasa!
Hee! Kijk! Een hoe-heet-zo'n-beest!
Zomaar een huis in St. Augustine
Parkeerplaats Noord-Florida
Lucht enzo
Dit mag gewoon geen koffie mogen heten
Navarre, Fl.
Nog net in Florida, meters verwijderd van Alabama
Volgende verslag: New Orleans-Memphis!
Dinsdag 24 maart
New Orleans, of eigenlijk: Nawlins. De eerste, echte stop. We zijn hier inmiddels zo’n 72 uur en we hoeven pas morgenmiddag weg. Drie nachten in hetzelfde bed, ik moet er bijna aan wennen.
In New Orleans is heel veel te zien, te horen, te ruiken en te eten. Om met het laatste te beginnen: ik ging er van uit, stom stom, dat een inch maar iets meer was dan een centimeter en dat ik een pizza van 14 inch dus best kon hebben. Oh well.
De geuren. Het klinkt misschien wat vreemd maar het ruikt hier zo lekker. Naar cajun eten, wilde bloemen en bomen in bloei. Behalve het beroemde Bourbon Street in The French Quarter. Een melange van opgedroogde pis, bedorven cocktails en bier. Maar dat mag de pret niet drukken, de omringende straten in de Vieux Carré zijn prachtig en overal klinkt muziek. De straatmuzikanten spelen de sterren van de hemel; in Royal Street bijvoorbeeld speelde een geweldige Cajun band. In een andere straat stond een voltallige Jazz band en weer ergens anders speelde een half blinde man op een valse maar prachtig klinkende mondharmonica.
Nee, hier hoeven we nog even niet weg. Vandaag zien we voor het eerst regen, een paar druppels maar. Het begon toen we op St. Louis Cemetary #1 waren. Ze noemen het The City of the Dead, omdat de doden vanwege het hoge grondwaterpeil boven de grond begraven werden. Mahalia Jackson ligt er, ik heb haar nog even de groeten van mijn moeder gedaan.
Vanmiddag was het tijd voor ernstiger zaken. We besloten naar the 9th Ward te gaan, een wijk op een kilometer afstand van de oude stad. In deze wijk aan de Mississippi begaven de dijken het toen de stad op 29 augustus 2005 werd verrast door Katrina.
Ramptoerist extraordinaire, we schaamden ons toch enigszins voor onze camera’s. Maar het was het wel waard. Je gaat de stad anders bekijken als je je bedenkt dat tachtig procent ervan onder water heeft gestaan. In de wijk achter de dijken staat nog bar weinig. De wegen zijn soms onbegaanbaar maar er wordt druk gewerkt aan de wederopbouw. Hier en daar staan ineens wijken die eng veel lijken op die uit The Truman Show. Uit de grond gestampte, pastelkleurige huisjes. De dijken zijn versterkt maar het is bizar als je je bedenkt dat een betonnen muur van vijf meter hoog de immens machtige Mississippi buiten de deur kan houden.
Nawlins, bijnaam The Big Easy, heeft het zwaar te verduren gehad.
En nu, nu begint het te waaien.
Woensdag 25 maart
Gisteravond de vuurdoop! Een echte, heuse Open Mic night in New Orleans. En wel in een bar dat voor een groot deel verlicht werd door vier televieschermen, een in iedere hoek, met honkbal, basketbal, American Football en golf.
‘Everyone gets three songs or fifteen minutes, whichever comes first!’, riep de presentator/geluidsman steeds. Ik mocht na de boze puber en de cellist met baard. Het was kort maar fijn om even te spelen on American soil.
We waren de stad ’s avonds nog niet in geweest. Schandalig eigenlijk. Gelukkig vond Tony, die ook speelde in Carrollton Station dat ook. Hij leidde ons door de straten van Nawlins. Niks Bourbon Street, Frenchman Street, daar gebeurt het.
We zijn inmiddels vier dagen en ongeveer 1500 kilometer onderweg. Over een paar uur zijn we in New Orleans, waar ‘ The American Leg of Our Tour’ eindelijk zal gaan beginnen.
Miami was eigenlijk precies wat we ervan verwacht hadden. Daar moet ik dan wel even bij zeggen dat we in die twee dagen van Miami zelf minder gezien hebben dan in de dubbele aflevering van CSI Miami gisteravond in ons hotel in Diamondhead, Mississippi.
Om bij te komen van de reis zaten we dus twee dagen in Miami Beach en wel in het zogenaamde Art Deco district. De gebouwen (eigenlijk van oudsher alleen hotels) zijn stiekem heel erg gaaf, en het moet daar in de jaren ‘30 en ‘40 echt heel erg hip zijn geweest. Nu staan er hier en daar oldtimers voor de deur met of zonder pop achter het stuur. Het heeft iets triests, het lijkt alsof de gloriedagen van weleer bedolven zijn geraakt onder de beats en bezoekers van de vele clubs. Een soort Salou tegen een Technicolor achtergrond. Het was tijd om te gaan.
Oh en wat is het fijn om onderweg te zijn! Met de auto ben je bijna zo vrij als een vogel en het weer is prachtig. We reden via het Kennedy Space Centre naar onze eerste stop in St. Augustine. Al snel blijkt namelijk dat, als je in de VS niet echt weet waar je de nacht wil doorbrengen, een plek of een heilige waar Dylan ooit over zong meestal wel een interessante en veilige keuze is. In dit kuststadje staat ’s lands oudste huis, ongeveer van dezelfde leeftijd als de kroeg waar ik werk. De mensen zijn vriendelijk, de huizen prachtig en de koffie eindelijk heel erg lekker. Een schril contrast met de volgende stop: Panama City Beach. Het leek ons wel fijn om nog een ochtend aan het strand wakker te worden. Natuurlijk wisten we niet dat het Spring Break was. Na een onrustige nacht reden we snel door. In Navarre Beach aan de Golf van Mexico hebben we wel die prachtige stranden nog een keer gezien, met water zo blauw als de lucht en stranden zo wit als sneeuw. Er is geen duidelijk verschil in natuur tussen Noord Florida en Alabama behalve het water. Ineens is het water bruin. Heel bizar.
Mobile in Alabama was wederom een Dylaneske keuze. Ik had er best nog wat langer vast willen zitten met the Memphis Blues. We dronken bier met een man die Ken, call me Kenny heette. En ik speelde gitaar buiten voor onze kamer. Pas laat in de middag besloten we weer in de auto te stappen, onderweg naar New Orleans. We zijn er bijna.
Het is twintig over vier Nederlandse tijd en we zitten zo’n tien kilometer hoog. Over Labrador Sea en Goose Bay. Na vier uur en vijftig minuten in het vliegtuig en nog zo’ n vier uur te gaan naar onze eerste stop, begin ik eindelijk te beseffen dat ik onderweg ben. “ Ik heb het gevoel alsof ik jou wegbreng, riep ik nog tegen Het Meisje dat zo vriendelijk was om om half zes uit de veren te kruipen om mijn auto van Schiphol naar huis te brengen. Oh, en om ons uit te zwaaien natuurlijk. En om Starbucks te halen in het enige filiaal dat Nederland rijk is.
Ik zit met mijn nieuwe laptop in het vliegtuig. Vreemd, nooit gedacht dat ik dat zou doen. Maar wel heel erg fijn. Maar op de een of andere manier denk ik altijd dat het mijn schuld straks is als er iets mis gaat. Dat dat dan komt omdat ik zonodig mijn laptop aan moet hebben. Of mijn telefoon vergeet uit te zetten of toevallig een aansteker in de voering van mijn gitaarkoffer heb laten zitten en dat die dan spontaan ontploft. Mijn schuld!
Ach ik zet hem maar weer even uit. Scheelt batterijen voor als we zo in Washington zitten. Vier uur lang. We vliegen bijna over land. Bijna.
Washington Dulles Intl. Airport. Tien over elf NL tijd.
We waren nog zo gewaarschuwd. ‘Zorg dat je op tijd je visum regelt op internet!’ In het vliegtuig werden de bekende groene formulieren weer uitgedeeld. ‘ But we already did this online!’ zei ik, trots als ik was op mijn goede voorbereiding. ‘Yeah, well, that doesn’t work,’ zei de stewardess die, net als de rest van het team overigens, en in tegenstelling tot wat men inmiddels als een onmisbare eigenschap van stewardessen mag beschouwen, ons geen enkele glimlach waardig gunde.
Eenmaal op het vliegveld van Washington bleek dat we niet alleen onze bagage opnieuw moesten inchecken, ze wilden onze vingerafdruk en we moesten op de foto. Er snuffelden speciaal getrainde Beagles aan onze tassen. ‘ You got any food on ya?’ vroeg de jongen met de Beagle. ‘No, just the KitCat I got on the planet, uhm, plane!’ antwoordde Reisgenoot.
Net als bij het vliegen, ben ik ook op vliegvelden altijd bang dat ik een ramp veroorzaak. Of dat ik iets fout doe, of opval doordat ik bang ben dat ik iets fout doe. Zenuwachtig word ik er van. Na een paar uur heen en weer lopen tussen gates, op zoek naar WiFi waar je NIET voor hoeft te betalen, gaan we zo maar eens naar Miami. Ik was trouwens niet de enige met gitaar, ook The Moi Non Plus was aan boord onderweg naar Austin, TX voor SXSW. Ook leuk natuurlijk.
Miami, dinsdagochtend.
Natuurlijk stond in Miami onze bagage niet op de band. Kennelijk hoort het bij de aangescherpte veiligheidsmaatregelen dat de tas maar een enkel rondje over de band mag. Oh well, ook dat kwam goed.
We hebben bovennatuurlijk lekker geslapen. De zon schijnt en het strand roept. We komen al! Vandaag doen we niks. Niks, hoort u me? Niks! Morgen begint het avontuur.
God wat waren we brak. Het was een goed feest, dat Onder Invloed at Home en zeker voor herhaling vatbaar. Na een paar uur slaap besloten we een nummer samen te spelen. Hier het resultaat. De filmpjes van de avond zelf zijn binnenkort te zien op de site van Onder Invloed.
Nog elf dagen en dan is het zover. ELF! Ik schrik er gewoon van. De Reisgenoot is op wintersport hopelijk niets aan het breken, ik ben onzuinig verkouden, mijn creditcard is nog niet gearriveerd en wat inpakken betreft, hoe doe je dat in godsnaam voor temperaturen van 27 graden tot min 5?! En wanneer begin je daar mee?
De gitaar is na een grondige APK gerepareerd en klaar om te schitteren op Broadway! Jaja, u hoorde het goed, Broadway. En wel op 19 april. (Wel helemaal in Brooklyn, maar who cares?!)
Rest mij op dit moment nog één laatste oproep: heeft u vrienden, kennissen of clubs op de route van Miami naar New York, die niet terugschrikken van een logé of twee met gitaar en wagen, laat me dat dan weten. Tot de volgende aftelling.
 | ivo victoria op Fotoverslag 2 |
 | Willie Witbrood … op Blog 5: The Gospel Accoring to… |
 | Levi "de Turk" Roose… op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
 | jax op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
 | Bas op Blog 4: The Clarksdale Bl… |
