Het is twintig over vier Nederlandse tijd en we zitten zo’n tien kilometer hoog. Over Labrador Sea en Goose Bay. Na vier uur en vijftig minuten in het vliegtuig en nog zo’ n vier uur te gaan naar onze eerste stop, begin ik eindelijk te beseffen dat ik onderweg ben. “ Ik heb het gevoel alsof ik jou wegbreng, riep ik nog tegen Het Meisje dat zo vriendelijk was om om half zes uit de veren te kruipen om mijn auto van Schiphol naar huis te brengen. Oh, en om ons uit te zwaaien natuurlijk. En om Starbucks te halen in het enige filiaal dat Nederland rijk is.
Ik zit met mijn nieuwe laptop in het vliegtuig. Vreemd, nooit gedacht dat ik dat zou doen. Maar wel heel erg fijn. Maar op de een of andere manier denk ik altijd dat het mijn schuld straks is als er iets mis gaat. Dat dat dan komt omdat ik zonodig mijn laptop aan moet hebben. Of mijn telefoon vergeet uit te zetten of toevallig een aansteker in de voering van mijn gitaarkoffer heb laten zitten en dat die dan spontaan ontploft. Mijn schuld!
Ach ik zet hem maar weer even uit. Scheelt batterijen voor als we zo in Washington zitten. Vier uur lang. We vliegen bijna over land. Bijna.
Washington Dulles Intl. Airport. Tien over elf NL tijd.
We waren nog zo gewaarschuwd. ‘Zorg dat je op tijd je visum regelt op internet!’ In het vliegtuig werden de bekende groene formulieren weer uitgedeeld. ‘ But we already did this online!’ zei ik, trots als ik was op mijn goede voorbereiding. ‘Yeah, well, that doesn’t work,’ zei de stewardess die, net als de rest van het team overigens, en in tegenstelling tot wat men inmiddels als een onmisbare eigenschap van stewardessen mag beschouwen, ons geen enkele glimlach waardig gunde.
Eenmaal op het vliegveld van Washington bleek dat we niet alleen onze bagage opnieuw moesten inchecken, ze wilden onze vingerafdruk en we moesten op de foto. Er snuffelden speciaal getrainde Beagles aan onze tassen. ‘ You got any food on ya?’ vroeg de jongen met de Beagle. ‘No, just the KitCat I got on the planet, uhm, plane!’ antwoordde Reisgenoot.
Net als bij het vliegen, ben ik ook op vliegvelden altijd bang dat ik een ramp veroorzaak. Of dat ik iets fout doe, of opval doordat ik bang ben dat ik iets fout doe. Zenuwachtig word ik er van. Na een paar uur heen en weer lopen tussen gates, op zoek naar WiFi waar je NIET voor hoeft te betalen, gaan we zo maar eens naar Miami. Ik was trouwens niet de enige met gitaar, ook The Moi Non Plus was aan boord onderweg naar Austin, TX voor SXSW. Ook leuk natuurlijk.
Miami, dinsdagochtend.
Natuurlijk stond in Miami onze bagage niet op de band. Kennelijk hoort het bij de aangescherpte veiligheidsmaatregelen dat de tas maar een enkel rondje over de band mag. Oh well, ook dat kwam goed.
We hebben bovennatuurlijk lekker geslapen. De zon schijnt en het strand roept. We komen al! Vandaag doen we niks. Niks, hoort u me? Niks! Morgen begint het avontuur.
Dat avontuur is al lang begonnen. Country-folk ze uit hun sokken en geniet!