Blog 2: Van St. Augustine naar Stuck inside of Mobile!

We zijn inmiddels vier dagen en ongeveer 1500 kilometer onderweg. Over een paar uur zijn we in  New Orleans, waar ‘ The American Leg of Our Tour’  eindelijk zal gaan beginnen.
Miami was eigenlijk precies wat we ervan verwacht hadden. Daar moet ik dan wel even bij zeggen dat we in die twee dagen van Miami zelf minder gezien hebben dan in de dubbele aflevering van CSI Miami gisteravond in ons hotel in Diamondhead, Mississippi.
Om bij te komen van de reis zaten we dus twee dagen in Miami Beach en wel in het zogenaamde Art Deco district. De gebouwen (eigenlijk van oudsher alleen hotels) zijn stiekem heel erg gaaf, en het moet daar in de jaren ‘30 en ‘40 echt heel erg hip zijn geweest. Nu staan er hier en daar oldtimers voor de deur met of zonder pop achter het stuur. Het heeft iets triests, het lijkt alsof de gloriedagen van weleer bedolven zijn geraakt onder de beats en bezoekers van de vele clubs. Een soort Salou tegen een Technicolor achtergrond. Het was tijd om te gaan.
Oh en wat is het fijn om onderweg te zijn! Met de auto ben je bijna zo vrij als een vogel en het weer is prachtig. We reden via het Kennedy Space Centre naar onze eerste stop in St. Augustine. Al snel blijkt namelijk dat, als je in de VS niet echt weet waar je de nacht wil doorbrengen, een plek of een heilige waar Dylan ooit over zong meestal wel een interessante en veilige keuze is. In dit kuststadje staat ’s lands oudste huis, ongeveer van dezelfde leeftijd als de kroeg waar ik werk. De mensen zijn vriendelijk, de huizen prachtig en de koffie eindelijk heel erg lekker. Een schril contrast met de volgende stop: Panama City Beach. Het leek ons wel fijn om nog een ochtend aan het strand wakker te worden. Natuurlijk wisten we niet dat het Spring Break was. Na een onrustige nacht reden we snel door. In Navarre Beach aan de Golf van Mexico hebben we wel die prachtige stranden nog een keer gezien, met water zo blauw als de lucht en stranden zo wit als sneeuw. Er is geen duidelijk verschil in natuur tussen Noord Florida en Alabama behalve het water. Ineens is het water bruin. Heel bizar.
Mobile in Alabama was wederom een Dylaneske keuze. Ik had er best nog wat langer vast willen zitten met the Memphis Blues. We dronken bier met een man die Ken, call me Kenny heette. En ik speelde gitaar buiten voor onze kamer. Pas laat in de middag besloten we weer in de auto te stappen, onderweg naar New Orleans. We zijn er bijna.