Blog 3: Do you know what it means to miss New Orleans?

Dinsdag 24 maart
New Orleans, of eigenlijk: Nawlins. De eerste, echte stop. We zijn hier inmiddels zo’n 72 uur en we hoeven pas morgenmiddag weg. Drie nachten in hetzelfde bed, ik moet er bijna aan wennen.
In New Orleans is heel veel te zien, te horen, te ruiken en te eten. Om met het laatste te beginnen:  ik ging er van uit, stom stom, dat een inch maar iets meer was dan een centimeter en dat ik een pizza van 14 inch dus best kon hebben. Oh well.
De geuren. Het klinkt misschien wat vreemd maar het ruikt hier zo lekker. Naar cajun eten, wilde bloemen en bomen in bloei. Behalve het beroemde Bourbon Street in The French Quarter. Een melange van opgedroogde pis, bedorven cocktails en bier. Maar dat mag de pret niet drukken, de omringende straten in de Vieux Carré zijn prachtig en overal klinkt muziek. De straatmuzikanten spelen de sterren van de hemel; in Royal Street bijvoorbeeld speelde een geweldige Cajun band. In een andere straat stond een voltallige Jazz band en weer ergens anders speelde een half blinde man op een valse maar prachtig klinkende mondharmonica.

Nee, hier hoeven we nog even niet weg. Vandaag zien we voor het eerst regen, een paar druppels maar. Het begon toen we op St. Louis Cemetary #1 waren. Ze noemen het The City of the Dead, omdat de doden vanwege het hoge grondwaterpeil boven de grond begraven werden. Mahalia Jackson ligt er, ik heb haar nog even de groeten van mijn moeder gedaan.
Vanmiddag was het tijd voor ernstiger zaken. We besloten naar the 9th Ward te gaan, een wijk op een kilometer afstand van de oude stad. In deze wijk aan de Mississippi begaven de dijken het toen de stad op 29 augustus 2005 werd verrast door Katrina.
Ramptoerist extraordinaire, we schaamden ons toch enigszins voor onze camera’s. Maar het was het wel waard. Je gaat de stad anders bekijken als je je bedenkt dat tachtig procent ervan onder water heeft gestaan. In de wijk achter de dijken staat nog bar weinig. De wegen zijn soms onbegaanbaar maar er wordt druk gewerkt aan de wederopbouw. Hier en daar staan ineens wijken die eng veel lijken op die uit The Truman Show. Uit de grond gestampte, pastelkleurige huisjes. De dijken zijn versterkt maar het is bizar als je je bedenkt dat een betonnen muur van vijf meter hoog de immens machtige Mississippi buiten de deur kan houden.
Nawlins, bijnaam The Big Easy, heeft het zwaar te verduren gehad.
En nu, nu begint het te waaien.
Woensdag 25 maart

Gisteravond de vuurdoop! Een echte, heuse Open Mic night in New Orleans. En wel in een bar dat voor een groot deel verlicht werd door vier televieschermen, een in iedere hoek, met honkbal, basketbal, American Football en golf.

‘Everyone gets three songs or fifteen minutes, whichever comes first!’, riep de presentator/geluidsman steeds. Ik mocht na de boze puber en de cellist met baard. Het was kort maar fijn om even te spelen on American soil.

We waren de stad ’s avonds nog niet in geweest. Schandalig eigenlijk. Gelukkig vond Tony, die ook speelde in Carrollton Station dat ook. Hij leidde ons door de straten van Nawlins. Niks Bourbon Street, Frenchman Street, daar gebeurt het.

Nog een laatste liedje en dan gaan we.