Blog 4: The Clarksdale Blues..

Zondag 29 Maart, Clarksdale Mississippi.
Dit is het land van de blues, het hart van de Mississippi Delta. The Crossroads waar Highway 61 de 49 kruist en waar volgens de legende Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht. Sam Cooke, Tennessee Williams, Son House en Ike Turner woonden er. En wij, wel tweeënhalve dag. Maar dit keer geen motel, hotel of Holiday Inn! Op een oude katoenplantage aan Highway 61 bevindt zich The Shack Up Inn en dit is een van de meest bijzondere plekken waar ik ooit geweest ben. The Inn heeft in de loop der jaren shacks, oude sharecroppers huisjes vanuit het hele gebied verzameld en op het land van een oude katoenfabriek gezet. De eigenaar kreeg ooit een verzoek van een paar toeristen of ze het huisje achter zijn huis mochten huren. Het idee was geboren en nu staan er een dozijn shacks op het terrein.
Op dit moment zit ik op een bank op de veranda van onze eigen Pinetop Perkins Shack. Pinetop, een blueslegende in het gebied, komt nog ieder jaar terug naar The Shack Up Inn en verblijft dan in dit huisje waar ook speciaal voor hem een piano is neergezet. De beste man is inmiddels 95 jaar oud. Vroeger werkte hij als tractorbestuurder op deze zelfde plantage.
Het is mooi weer en het is hier stil. Hier houden we het wel even uit. Het schijnt te spoken hier trouwens. Gelukkig kwam een aardige werknemer van de Inn, Hutch, ons dat nog even vertellen voor het slapen gaan.

Maandag 30 Maart.
Ontbijten op de veranda met zingende vogels op de achtergrond is heel fijn. Clarksdale is niet groot, gelukkig maar, hoe eerder we terug mogen op de veranda, hoe beter.
Na een bezoek aan het Delta Blues Museum besluiten we nog even de rivier gedag te zeggen. “Wat stond er op dat bord?,” vroeg Reisgenoot. “Ik zag het niet, vast niks bijzonders. Of misschien dat we moeten uitkijken voor beren ofzo.” (Het ‘kijk-uit-voor-overstekend-wild-bord’ in de VS heeft namelijk geen hert, maar een beer erop. Maar dat terzijde.)
Vanaf een parkeerplaats bij een fabriek keken we naar de machtige Mississippi. Op de terugweg lazen we het bord:
‘No trespassing. Violaters will be prosecuted..’ Ach, dat hebben we ook weer overleefd. We stopten nog bij het beroemde, bovengenoemde kruispunt. En hoewel we later vernamen dat dat kruispunt helemaal niet het oorspronkelijke kan zijn geweest, omdat ten tijde van Johnson de 49 nog ergens anders liep, was het toch wel gaaf.
Terug de veranda op, met de gitaar in de hand. En een biertje in de andere.

Dinsdag 31 Maart
Melancholisch word ik er van! The Clarksdale Blues! We zijn voor het eerst een beetje verdrietig dat we moeten gaan. Hoewel er natuurlijk nog van alles voor ons ligt, Memphis wordt de volgende stop, was Clarksdale en dan vooral The Shack Up Inn een plek waar ik al naar terug wilde voordat ik goed en wel weg was.

Onderweg naar Memphis besluiten we halverwege Elvis aan te zetten. Het is maar een uurtje rijden maar de indrukken van de Mississippi zijn nog lang niet verwerkt. The King helpt ons welkom te voelen in Memphis, Tennessee. Er staat veel op het programma maar we hebben gelukkig vijf dagen hier. We gaan natuurlijk naar Graceland, Sun Records, Stax Museum en Lorraine Motel waar zaterdag precies 41 jaar geleden Martin Luther King werd neergeschoten.

Woensdag 1 april

Grapje.

Donderdag 2 april

We zijn naar Graceland geweest! De hele dag..Het huis, het landgoed, de vliegtuigen en de auto’s, we hebben het allemaal gezien. En natuurlijk was The King overal te horen. Gek genoeg werden we niet Elvis moe en zit de cd nog steeds in de autoradio. Bij het graf van Elvis, naast het zwembad, begon het heel hard te regenen. Wat een ervaring.

Morgen en overmorgen speel ik in Memphis. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn. De videocamera zal er in elk geval bij zijn. Tot dan hier wat filmpjes van de eerste open mic in New Orleans: