Blog 5: The Gospel Accoring to Memphis

Vrijdag 4 april
In Memphis zing je Elvis:

Elvis is overal in Memphis. Tankstations, hotels, wasserettes, slijterijen, autogarages en kleermakers zijn vernoemd naar The King, zijn huis of één van zijn hits. Maar Memphis is meer dan Elvis. Het Stax label, blues op Beale Street, de Gibson fabriek en natuurlijk de legendarische Sun Studio. Waar Sam Phillips in de jaren vijftig opnames maakte met The Million Dollar Quartet: Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en, daar is hij weer, Elvis Presley. Maar dat waren niet de enige, ook Roy Orbison en Howlin’ Wolf stonden hier ooit te zingen. Ik moet eerlijk toegeven dat het toch wel voelde alsof ik een bedevaartsoord betrad. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kriebelde toen ik even achter de microfoon stond. De studio is nog steeds in gebruik, maar alleen ’s avonds als de toeristen weer in hun hotel zitten. Overdag mag je voor 30 dollar een karaoke opname maken van een rock ‘n’ roll klassieker. Ha! Thanks, but no thanks.
Na een wandeling langs Beale Street en de Mississippi (constant mompelend: ‘zou Jeff Buckley dan hier verdronken zijn?’) besloten we naar Otherlands te gaan. Hier speel ik misschien een paar liedjes vanavond en veel liedjes morgenavond.

Zaterdag 4 april

‘Early morning, April 4
Shot rings out in the Memphis sky
Free at last, they took your life
They could not take your pride’
-U2 Pride (In the Name of Love)

Ik krijg dat nummer niet uit mijn hoofd vandaag. Misschien logisch. Memphis. 4 April. Dat is vragen om moeilijkheden, vragen om U2 de hele dag in je hoofd te hebben. Ach, ik kom er wel weer overheen. Bijvoorbeeld in het Stax Museum of American Soul Music in Soulsville. Dat kunnen die Amerikanen toch goed, dingen bewaren. Kostuums van Ike en Tina Turner, The Staple Singers en James Brown. Een muur met duizenden platen. Foto’s uit de privécollectie van Otis Redding, de pauwblauwe Cadillac van Isaac Hayes, het orgel van Booker T. & the MGs, een dansvloer omringd door tv-schermen met beelden uit de jaren ‘70 en natuurlijk de originele studioruimte.
Ik ben benieuwd naar vanavond. Gisteravond werden de paar liedjes toch meer dan twee. Het publiek is hier ongekend aandachtig en stil. Ik deelde de avond met vijf dames uit de omgeving, en ’s avonds stal ik stiekem de poster van de wc.

Zondag 5 april

Ok, het publiek was minder stil dan gister maar ik herkende gezichten van vrijdag! Ik had een paar fans in Memphis! Toch wel leuk, stiekem. Vandaag is een nieuwe dag met een nieuw geluid! We ontnuchteren vandaag in de kerk. En niet zomaar een kerk, nee, The Full Gospel Tabernacle Church van The Reverend Mister Al Green. Nou moet ik heel eerlijk toegeven dat ik zelden tot eigenlijk nooit een kerkdienst heb bijgewoond. Dus het was in meerdere opzichten een ervaring. De massahysterie, het gebral en gegil van dansende en springende dames, de hallelujah’s en de ‘oh yes Lord’ van de man die ooit alleen maar over liefde en sex zong, de prachtige gospels en een rockband in de kerk. The Reverend preekte over merchandise, over hoe hij zijn zakenpartner of manager ervan moest overtuigen dat er geen souvenirs verkocht mochten worden in The House of the Lord, net als Jezus met de tafels in de tempel. Een leermoment..Geen merchandise in Paradiso dus.
Maar wanneer Al begon te zingen, dan kreeg ik bijna de neiging om AAAMEN te roepen. Bijna. Kippenvel. Op uitnodiging van de aardige mensen van The Shack Up Inn besloten we voor een keer een stuk terug te rijden. Terug naar Clarksdale.

Voor filmpjes klik hier: Vrijdag

En voor oeverloos gezwets, klik hier!
Meer filmpjes uit Clarksdale, sorry voor de wind..Hier en hier!